Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Ἡ αἵρεση συνιστᾶ χωρισμόν ἀπό τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας


Ἀποδείχθηκε ἐπανειλημμένως στά προηγούμενα τεύχη τῶν «Ἁγίων Κολλυβάδων»:
-ὅτι ἡ αἵρεση συνιστᾶ χωρισμόν ἀπό τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας, καί δέν εἶναι δυνατόν νά τήν ἀκολουθεῖ κάποιος καί νά εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία τῆς Παραδόσεως καί τῆς ἀληθείας, μέσα δηλ. στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία!
-ὅτι καί ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καταδικασμένη καί ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.
-ὅτι οἱ ἐπίσημες καί πανηγυρικές ἑνώσεις τῆς Νέας ἐκκλησίας μέ τούς Μονοφυσίτες στό Σαμπεζύ καί μέ τούς Λατίνους στό Μπαλαμάντ συνιστοῦν ἀπό μόνες τους συνοδικές πράξεις προδοτικές, διάφορες τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού ὁδηγοῦν, καί κατά τούς α΄ καί β΄ Ἱερούς Κανόνες τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς καί κατά τά Πρακτικά τῆς ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, σέ ἔκπτωση ἀπό τήν Ἱερωσύνη καί τήν σωστική χάρη τῶν Λατινοφρόνων καί τῶν αἱρετικῶν καινοτόμων, πού ἀπό τό 1924 ἀκολουθοῦν καί τήν βδελυρή αἵρεση τοῦ Νέου Καλενδαρίου!

Ποιά εἶναι ἡ ἀπάντηση καί ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα ἀπό τήν συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τήν πράξη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων γιά τήν συνοδικά – θεσμικά, δημοσίᾳ καί παρρησίᾳ ἐπί ἐννενῆντα χρόνια κηρυσσόμενη αἵρεση τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Τοῦτο ἀπαντᾶται συνοπτικά κατωτέρω:
α. Ὁ πρώην Φλωρίνης ἀναφερόταν σέ μία μόνον ἀλλαγή, αὐτήν τοῦ Ἡμερολογίου, ὅταν ἀντιπροσώπευσε τίς θέσεις πού προβλημάτισαν ἀρκετούς στό παρελθόν:

Καί γιά μία μόνον μή ἀμετάκλητη ἀλλαγή, ἔλεγε, ὅτι δέν ἀποκηρύσσουμε παντελῶς τούς Νεοημερολογίτες, (ἄν καί ἔφτασε καί σέ ἀποκήρυξή τους, μετά τόν θάνατο τοῦ κυροῦ Ματθαίου! Ἔστω καί γιά ποιμαντικούς (;) λόγους!).
Ἤλπιζε μέχρι τότε, ὅτι θά ἐπιστρέψει ἡ Ἐκκλησία στήν ἑνιαία τάξη καί λατρεία.
Δυστυχῶς, ὅμως, διαψεύστηκε...
Τώρα τό πρώην σχίσμα παγιώθηκε.
Μετεξελίχθηκε μέ τίς ἐπίσημες συμφωνίες καί τίς δημόσιες λατρευτικές ἐπ’ ἐκκλησίας πράξεις μέ τούς Λατίνους, τούς Μονοφυσίτες καί τούς Προτεστάντες σέ αἵρεση.
Παναίρεση μέ τίς συμπροσευχές ἀκόμη καί μέ τούς ἀλλοθρήσκους!
Λεγεῶνα αἱρέσεων, κατά τόν πολύν π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς.
Τί θά ἔλεγε σήμερα, πού κατελύθησαν τά πάντα, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης μας;

Consensus patrum

Σημασία, ὡστόσο, στήν Ἐκκλησία δέν ἔχει ἡ γνώμη ἑνός ἱεράρχη, ἔστω καί Ἁγίου, ὡς ὁ πρώην Φλωρίνης, ἀλλά ἡ συμφωνία τῶν Πατέρων.
Δηλ. τό consensus patrum.
Ὅπως ἀποδεικνύεται στή συνέχεια, ἡ συμφωνία τῶν Πατέρων μᾶς ὁδηγεῖ σέ ἐντελῶς διαφορετικά ἀπό τά ἀσθενῆ ἐπιχειρήματα τῶν ἀντιλεγόντων.
Ἡ ἀνάλυση πού ἀκολουθεῖ στηρίζεται στήν διαχρονική διδασκαλία καί συμφωνία τῶν θεοφόρων Πατέρων καί στήν διδαχή τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Ἡ ἐκτίμηση τῶν γεγονότων, κάτω ἀπό τό φῶς τῆς Διδασκαλίας τῶν Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, μᾶς ὁδηγεῖ ξεκάθαρα πιά σέ διαφορετικά συμπεράσματα ἀπό ἐκεῖνα διαφόρων ἀδελφῶν μας, ὅπως καί τοῦ λίαν ἀγαπητοῦ μας ἀδελφοῦ, μακαριστοῦ παπα-Θεοδώρητου, πού στά τελευταῖα χρόνια, πρίν τήν κοίμησή του, ἦταν κι αὐτός πολύ ἐπιφυλακτικός μέ τίς παλαιότερες διατυπώσεις του, ὅπως μοῦ ἐκμυστηρευόταν.

Ἀλλά δέν πρόλαβε δυστυχῶς νά γράψει ...

β. Ἡ ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου "Στεφάνῳ ἀναγνώστῃ καί τοῖς σύν αὐτῷ" ἔχει καί διαφορετική ἀνάγνωση, ἀπό αὐτήν πού μᾶς πρότειναν διάφοροι νέοι ἑρμηνευτές, ὅπως ὁ μακαρίτης ὁ Δελήμπασης, πού κι αὐτός ἀγωνίστηκε, ὅσο ζοῦσε, τό κατά δύναμιν κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

γ. Ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπό τήν Σύνοδο τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου, τό 1983, εἶναι πλέον καθοριστικῆς σημασίας γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν Οἰκουμενιστῶν.

δ. Ἀρκετοί καλοί ἀδελφοί μας δέν ἔδωσαν τήν πρέπουσα σημασία στήν πρώτη πράξη τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, στήν ὁποία παραπέμπει ὁ Μέγας Θεολόγος Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. 1
ε. Ἐπί διετίαν καί πλέον μελετήσαμε -(καί μελετᾶμε ἀκόμη!)- ἐπισταμένως, ἐνδελεχῶς καί ἐρευνητικῶς κατ' ἐξοχήν τά Πρακτικά τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,2 τήν Β΄ καί τήν Γ΄ Οἰκουμενικήν, τά Πρακτικά τῆς ΣΤ΄, τούς Κανόνες τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, (καί ἰδιαίτερα τόν 1ον καί τόν 47ον), καί τόν κανόνα τῆς Καρθαγένης, καί μποροῦμε πλέον ἀπερίφραστα νά συνταχθοῦμε μετ' αὐτῶν, πού συμφωνοῦν ἐν πᾶσιν, καί κατ' ἐξοχήν μέ τήν δήλωση τοῦ ἐμοῦ Πατρός καί Διδασκάλου Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.3
στ. Ἀλλά καί παλαιότερα γράφαμε μέ ἐπιφύλαξη, ὅτι ὅλα τά οἰκονομεῖ ἡ Ἐκκλησία, τό ἐάν δηλ. θά δεχθεῖ κάποιους ἀπό τούς αἱρετικούς καί ποιούς, καί κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες, καί ποιούς δέν θά δεχθεῖ, ἄν μετανοήσουν ὅμως καί συντάξουν τούς ὑπό τῶν Πατέρων ὁρισθέντες Λιβέλλους μέ τούς ὁποίους ἀναθεματίζουν τήν αἵρεση καί ὁμολογοῦν τήν Ὀρθοδοξία.
ζ. Γιά τούς πρώτους τρεῖς ἐπισκόπους πού βγῆκαν στόν ἀγῶνα κατά τῆς καινοτομίας, "οὗτοι ἔσχον τήν χειροτονίαν ὑπό τῆς Ἐκκλησίας", κατά τόν Οὐρανοφάντορα.
Δέν χρειάζονταν ἀποκατάσταση. Οἱ ἄλλοι, τονίζει ὁ Μέγας Οὐρανοφάντωρ Ἱεράρχης, πού ἔμειναν στήν αἵρεση, κατεστάθησαν λαϊκοί καί "οὐκέτι πλέον ἔσχον τήν χάριν καί οὐκ ἠδύναντο αὐτήν μεταδίδειν", ἰδιαίτερα, γιατί κοινώνησαν, ἀφοῦ ὑπέγραψαν ἑνωτικά κείμενα, μέ ἤδη καταδικασμένους αἱρετικούς τελευταία, μετά τό Σαμπεζύ μέ τούς Μονοφυσίτες καί μετά τό Μπάλαμαντ μέ τούς Λατίνους, ἕνωση πού ἀποκαλύφθηκε καί ἀποδείχθηκε μέ ἐπίσημα στοιχεῖα σέ προηγούμενο τεῦχος ("Ἅγιοι Κολλυβάδες"), ὅτι εἶχε γίνει ἤδη τό 1965.
Ἡ ἔκπτωση ἀπό τήν ἱερωσύνη τῶν ἑνουμένων μέ αἱρετικούς ἐπέρχεται, σύμφωνα μέ τούς α΄ καί β΄ Κανόνες τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς, ἀλλά σύμφωνα καί μέ τόν Κανόνα τῆς Καρθαγένης.4

Ἀναλυτικότερα:

1. Ἐπί μία ἑκατονταετία σχεδόν ὑπάρχει συνεχής καί θεσμική-συνοδική ἀλλοίωση στήν πίστη καί στήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας (Νεοημερολογιτισμός - Οἰκουμενισμός, Ἕνωση μέ τούς Μονοφυσίτες στό Σαμπεζύ καί μέ τούς Λατίνους στό Μπάλαμαντ, συμπροσευχές μέ Προτεστάντες ἀλλά καί ἀλλοθρήσκους).5

2. Ὑπάρχει καθημερινή συμπροσευχητική κοινωνία, ἀλλά καί μυστηριακή διακοινωνία σέ ὅλες τίς "ἐκκλησίες" -κατ' ἐξοχήν τοῦ ἐξωτερικοῦ-, ὅλων τῶν Νεοημερολογιτῶν, κατωτέρων καί ἀνωτέρων κληρικῶν μέ ἄλλους καταδικασμένους αἱρετικούς, ὅπως γνωρίζω καί βεβαιώνω ἐξ ἰδίας ἄμεσης ἀντίληψης.

Στήν Ἑλλάδα μας στήν συνέχεια γίνεται ἡ κοινωνία τῶν ἐδῶ "κανονικῶν" μέ ὅλους αὐτούς τούς αἱρετικούς, πού δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ἀλλά «συναγωγή τοῦ Σατανᾶ καί ἐκκλησία πονηρευομένων», κατά τούς Πατέρες.

Οὔτε πρός ὥραν, διδάσκει ὁ Μ. Βασίλειος, δέν μένουμε κοινωνικοί πρός τούς αἱρετικούς!

Πόσο μᾶλλον, ὅταν συμπληρώνεται σχεδόν μιά ἑκατονταετία σχίσματος καί παρρησιασμένης, δημοσίᾳ καί πασίδηλα συνοδικά καί παντοιοτρόπως κηρυσσομένης αἱρέσεως.

Καί ἀφοῦ συνόλλυνται μέ τούς αἱρετικούς οἱ ἀκολουθοῦντες τούς αἱρετικούς, ποιά χάρη καί εὐλογία μεταδίδουν αὐτοί «οἱ ψευδεπίσκοποι καί οἱ ψευδοδιδάσκαλοι», κατά τόν ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, στούς ἄλλους πού τούς ἀκολουθοῦν καί εἶναι κοινωνικοί πρός αὐτούς, οἱ ὁποῖοι δέν ἀποτειχίζονται καί ἀκολουθοῦν αὐτούς τούς ὀλετῆρες;

3. Ἔχουμε προφανῆ, πασίδηλη καί συνεχῆ, ἀναμφισβήτητη δηλαδή κήρυξη αἱρέσεως ἐπ' ἐκκλησίας, (βλ. ἐπίσημη ὑποδοχή τοῦ ἀντιχρίστου Πάπα καί στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας, συμπροσευχές ἀκόμη καί μέ παστορίνες καί κάθε εἴδους αἱρετικούς στή Μητρόπολη Δημητριάδος, καί ἐπαναλαμβανόμενες συμπροσευχές μέ πλῆθος αἱρετικῶν διαφόρων ψευδεπισκόπων καί στήν Πατρίδα μας καί στό ἐξωτερικό, (μεταξύ τῶν πολλῶν ἄλλων βλ. τίς οἰκουμενιστικές θέσεις καί τήν πράξη τοῦ Χρυσόστομου Σαββάτου στή Μεσσηνία καί τοῦ Ἰγνάτιου Γεωργακόπουλου στόν Βόλο, τίς φοβερές βλασφημίες τοῦ Στυλιανοῦ Αὐστραλίας, τήν ἀναγνώριση τοῦ βαπτίσματος τῶν Προτεσταντῶν στό Freising ἀπό τόν "Γερμανίας" Αὐγουστῖνο καί τίς λατρευτικές συμπροσευχές τῶν Οἰκουμενιστῶν μέ τούς Λατίνους, τούς Προτεστάντες, τούς Μωαμεθανούς, τούς Ἑβραίους, τούς Σαμάνους καί τούς Εἰδωλολάτρες).

4. Ἡ κοινωνία τῶν κατωτέρων κληρικῶν μέ τούς μνημονευομένους πρωτάρχες τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πατριάρχες, ἐπισκόπους καί πνευματικούς ἡγέτες, πού καί οἱ ἴδοι κηρύσσουν τόν Οἰκουμενισμό ἤ ὑποτάσσονται στόν Οἰκουμενισμό, χωρίς σχεδόν καμμία διαμαρτυρία ἐπί πολλές δεκαετίες, μολύνει καί αὐτούς κατά τούς Πατέρες!

Γιατί γνωρίζουμε ὅτι:
"Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω, ἀκοινώ-νητος ἔστω" καί "ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται ὁ τοιοῦτος" κατά τόν Ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην καί τόν Ἅγιον Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον!
Γνωρίζουμε, ἐπίσης, ὅτι καί οἱ κοινωνοῦντες μέ τούς ἀκοινωνήτους αἱρετικούς, "εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται".
Ἄν, λοιπόν, καί οἱ μή τοῖς λογισμοῖς καταποτισθέντες συνόλλυνται τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως, τότε ποιά χάρη τάχα ἔχουν οἱ κοινωνοῦντες ἀμέσως ἤ καί ἐμμέσως μέ τούς αἱρετικούς;
5. Ἐπίσημες συμφωνίες, λοιπόν, καί ἑνώσεις ἔγιναν στό Σαμπεζύ καί στό Μπάλαμαντ, καθώς καί ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τό 1965, πράξεις συνοδικές, δημόσιες καί ἀναμφισβήτητες, πού ἐπιβεβαιώνουν, θεμελιώνοντας πανηγυρικά, παρρησίᾳ καί φανερά τήν διακοινωνία τῶν Νεοημερολογιτῶν μέ τούς καταδικασμένους Μονοφυσίτες καί Λατίνους!
Βρίσκεται, ἑπομένως, σέ πλήρη συμφωνία, ἐξέλιξη, ἐφαρμογή  καί ἀνάπτυξη ἡ Οἰκουμενιστική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920.
6. Πότε Οἰκουμενική Σύνοδος δικαίωσε τούς κοινωνοῦντες μέ τούς αἱρετικούς;
Ποτέ!
Εἰ μή μόνον, ἄν μετανοοῦσαν καί ἀναθεμάτιζαν τήν αἵρεση μέ τήν σύνταξη ἀναθεματιστικῶν λιβέλλων, καί ἄν ἔφεραν ἐπαρκῆ ἀπολογία γιά τήν στάση τους, τούς δεχόταν ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος καί πάντως ὄχι ὅλους, ὄχι παντοῦ καί ὄχι πάντοτε!
7. Ἐκ τῶν προτέρων νά λέμε, ὅτι οἱ αἱρετικοί καί οἱ κοινωνοῦντες μέ αὐτούς ἔχουν μυστήρια, καί ἁγιαστική χάρη, μέχρι τάχα νά καταδικστοῦν ἀπό κάποια σύνοδο, συνιστᾶ βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!
8. Πότε Οἰκουμενική Σύνοδος ἤ ποιός Πατέρας μακαρίζει καί δικαιώνει αὐτούς πού μένουν σέ κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί πολύ περισσότερο τούς πρωτάρχες τῆς αἱρέσεως;
9. Ἀντιθέτως, στό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας συνεχῶς τούς ἀναθεματίζουμε ἐκφώνως μέ πολλαπλά ἀναθέματα ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ.
"ὁ (δέ) μή λέγων τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα, ἀνάθεμα ἔστω," κατά τό Συνοδικό Της, ὅπως τό ἔχω ἐξηγήσει ἐπαρκῶς στά τρία τελευταῖα τεύχη τῶν «Ἁγίων Κολλυβάδων», καθ' ὅτι ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική ἐπαναλαμβάνει τό σχετικό ἀνάθεμα τῆς Ε΄ (ὅπως καί ἡ Στ΄ Οἰκουμενική) καί ταυτίζεται μέ αὐτήν.
Καί τό καί φοβερώτερο, ὅποιος προσπαθεῖ νά ἀθωώσει τούς αἱρετικούς, ἀποδίδοντάς τους δηλ. τήν ἐκκλησιαστική ὑπόσταση καί ἀναγνωρίζοντάς τους ἱερωσύνη καί ἁγιαστική χάρη, ἀναθεματίζεται ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο!
Αὐτή ἡ διαπίστωση εἶναι ἀποφασιστικῆς καί καταλυτικῆς σημασίας!
10. Οἱ ἑνούμενοι μέ κεκριμένους καί ἀναθεματισμένους ὑπό Συνόδου, -καί μάλιστα Οἰκουμενικῆς-, αἱρετικούς, (ὅπως ἔγινε καί γίνεται στήν καθημερινή σχεδόν διακοινωνία Νεοημερολογιτῶν, συνεχῶς, δημόσια καί πανηγυρικά μέ τούς Μονοφυσίτες καί Λατίνους -(ἀλλά συμπροσευχητικά καί λατευτικά καί μέ τούς ἀλλοθρήσκους Μωαμεθανούς(!) Ἑβραίους(!) καί τούς Εἰδωλολάτρες(!), μέ τούς ὁποίους ὑπάρχει συνεχής πνευματική διαβολική κοινωνία κατά τίς συμπροσευχές τους (!), ἐκπίπτουν τῆς κοινωνίας καί τῆς ἱερωσύνης, κατά τούς α΄ καί β΄ Ἱερούς Κανόνες τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τούς κοινωνοῦντες στήν συνέχεια μέ τούς ἐκπεσόντες.
Ἡ Ἁγία ἐν Ἀντιοχείᾳ Σύνοδος, στόν πρῶτο της Κανόνα, διατυπώνει τό αὐτονόητο πού ἰσχύει γιά τόν ὁποιοδήποτε αἱρετικό:
"τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς Ἐκκλησίας".
11. Συμπερασματικά:
-τό σημαντικότερο καί θεμελιακῆς σημασίας δίδαγμα ἀπό τήν μελέτη καί τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων μας, εἶναι αὐτό πού τονίζουν ὅλοι καί ἐπαναλαμβάνουμε καί 'μεῖς ἀκολουθῶντας τους, ὅτι δηλ. διαφοροποιεῖται, οὐσιαστικά ἡ ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν:
-ὅταν ἀλλοιωθεῖ διαχρονικά μόνιμα καί συνοδικά-θεσμικά ἡ ὀρθόδοξη πίστη, τό δόγμα καί ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τήν ἀντιμετώπιση μεμονωμένων ἐπισκόπων, πού σποραδικά καί πρός καιρόν κηρύσσουν αἱρετικά.
Τοῦτο ἀποτελεῖ συμπέρασμα ἀδιαμφισβήτητο κατά τόν Μέγαν οὐρανοφάντορα Βασίλειον, τόν Ἅγιον Νικόδημον καί τήν Καθολικήν Ἐκκλησία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης, ἀπό τοπική Σύνοδο τῆς Ἰταλίας καί ἀπό τήν Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού ἀναφέρεται σαφῶς καί στίς σχετικές ἀποφάσεις τῶν Α΄ καί Β΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
Διαφορετικά, βέβαια, κρίνονται -πάντα ἀπό Σύνοδο-
οἱ σχισματικοί:
ὅπως γιά παράδειγμα οἱ Ναυατιανοί,
(σχισματικοί κατά τόν Μέγαν Βασίλειον), τῶν ὁποίων τίς χειροτονίες δέχθηκε ἡ Ἐκκλησία μέ τόν Η΄ Κανόνα της στήν Α΄ Οἰκουμενική,
ἀπό τούς αἱρετικούς:
ὅπως οἱ Δονατιστές (καί οἱ χειροτονίες τους).
Ἀπό τούς Δονατιστές ἡ Ἐκκλησία στήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης δέχθηκε τόσους μόνον κληρικούς στήν Ἀφρική, ὅσους χρειάσθηκε, λόγῳ τῆς μεγάλης ἀνάγκης πού ὑπῆρχε ἐκεῖ ("ταὔτόν εἰπεῖν ἐδέχθησαν, (ἔγιναν δεκτοί), οἰκονομικῶς καί ἐξ ἀνάγκης", κατά τόν Ἅγιον Νικόδημον).
Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ Σύνοδος πού ἔγινε στήν Ἰταλία δέν δέχθηκε τίς χειροτονίες τους, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε ἀνάγκη, κατά τόν ΟΖ΄ τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου.
Τονίζει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ὅτι εἶναι σπάνιον νά γίνονται δεκτοί οἱ αἱρετικοί ἀπό τήν Ἐκκλησίαν:
"Ἀλλά σπάνια τά τοιαῦτα καί κατά περίστασιν, κανονικῆς ἀκριβείας λειπόμενα, οὐ νόμος δέ Ἐκκλησίας τό κατά περίστασιν γινόμενον καί τό σπάνιον, κατά τε τόν ιζ΄ τῆς α΄ καί β΄ καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον, καί τήν β΄ πρᾶξιν τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ Σοφίᾳ συνόδου καί τό νομικόν ἐκεῖνο τό λέγον∙ Τό, παρά Κανόνας, οὐχ ἕλκεται πρός ὑπόδειγμα."
Ὁ Ἅγιος, ἰδιαίτερα, ἀναφέρεται στίς χειροτονίες τῶν αἱρετικῶν εἰκονομάχων, πού ἔγιναν δεκτοί ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο:
"Πάντως δέν δέχθηκε τούς πρωτάρχας τῆς αἱρέσεως καί τούς ἐμπαθῶς ἐγκειμένους καί μή γνησίως καί ἀληθῶς μετανοοῦντες, ὅπως εἶπε ὁ θεῖος Ταράσιος. Δέχθηκε ἐκείνους πού ἀκολούθησαν τούς πρωτάρχας τῶν αἱρέσεων καί πού μετανόησαν εἰλικρινά,6 καί ἐκείνους πού χειροτονήθηκαν ἀπό τούς αἱρετικούς Εἰκονομάχους δέν ἀναχειροτόνησε, ἀφοῦ ὁμολόγησαν τήν Ὀρθοδοξία, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν α΄ πράξη τῆς Ζ΄ Οἰκουνενικῆς.7 Ἐπίσης, μερικῶν αἱρετικῶν δέχθηκε τό βάπτισμα δι᾽ οἰκονομίαν, ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος. Τήν περιστατική καί καιρική οἰκονομία δέν τά ἔκανε ὅρον ἡ Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική.


Ἐπιβεβαίωση τῶν ἀνωτέρω θέσεων ἀπό τόν πρόεδρο τῆς ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου Ἅγιο Ταράσιο

 Ὁ πολύς ἅγιος Ταράσιος ρώτησε τήν Σύνοδο, πῶς πρέπει νά γίνει ἡ εἰσδοχή τῶν ἀπό τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεωςμετανοούντων προσερχομένων αἱρετικῶν:
"τήν ἀναφυεῖσαν αἵρεσιν, πῶς ὀφείλομεν δέξασθαι;"
Ἡ Σύνοδος συμφώνησε μέ τόν Ἰωάννην, τόν θεοφιλέστατον τοποτηρητήν τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τῆς ἀνατολῆς, πού εἶπε, ὅτι ἡ αἵρεση χωρίζει κάθε ἄνθρωπο ἀπό τήν ἐκκλησία, ἐπιβεβαιώνοντας, ὅτι αὐτό εἶναι εὔδηλο (ξεκάθαρο):
"Ἰωάννης ὁ θεοφιλέστατος τοποτηρητής τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τῆς ἀνατολῆς εἶπε:
«Ἡ αἵρεσις χωρίζει ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πάντα ἄνθρωπον.»
῾Η Ἁγία Σύνοδος εἶπεν:
«Τοῦτο εὔδηλόν ἐστιν.»
Οἱ μοναχοί εἶπαν, ὅτι, γιά νά γίνουν δεκτοί οἱ Εἰκονομάχοι, πρέπει νά χειροθετηθοῦν:
"χειροθετουμένους εἶπεν ὁ (8ος ἐν Νικαίᾳ) κανών δεχθῆναι".
Ἐπιφύλαξη ἐξέφρασε ὁ ἅγιος Ταράσιος, δίχως νά ἀποκλείει, βέβαια, τήν χειροθεσίαν χάριν εὐλογίας λέγοντας:
"μήπως ἐπ'ὐλογίας ἐνταῦθα τήν χειροθεσίαν λέγει, καί οὐχί ἐπί χειροτονίας".
Ὡστόσο δέν ἀφίνεται καμμία ἀμφιβολία, ὅτι θά ἔπρεπε κανονικά νά γίνει ἡ χειροθεσία τῶν αἱρετικῶν, ὅταν πιό κάτω διαβάζονται οἱ Ἐπιστολές καί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου:
"περί τῆς προρρηθείσης ὑποθέσεως, εἰ δεκτοί εἰσιν εἰς τήν ἱερωσύνην οἱ ἐκ τῆς αἱρέσεως ἐπιστρέφοντες, κατά τήν πρός Ἀμφιλόχιον κανονικήν πρώτην ἐπιστολήν τοῦ παμμεγίστου ἱεράρχου.
Κατά τήν ἐπιστολήν τοῦ Οὐρανοφάντορος δέν εἶναι δεκτοί οἱ αἱρετικοί Ἐγκρατίτες, διότι παραχάραξαν τό βάπτισμα, -(ὅπως καί οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Νεοημερολογίτες τό παραχάραξαν, μή τηροῦντες τήν τριττή κατάδυση καί μή ἀναγινώσκοντες κἄν ὅλες τίς εὐχές τοῦ εἰσαγωγικοῦ στά ἄλλα μυστήρια μεγάλου μυστηρίου)-, καί ὅποιος βαπτίστηκε ἀπό αὐτούς, προσερχόμενος στήν Ἐκκλησία νά βαπτίζεται.
Ἐάν, σημειώνει ὁ Μέγας πατήρ, γίνει ἐμπόδιο τό βάπτισμα, γιά νά προσέλθουν στήν Ἐκκλησία, λόγῳ τῆς αὐστηρότητος τῆς ἀκρίβειας, τότε, (σ.σ. τοὔλάχιστον), νά χρίονται, καί ἔτσι νά προσέρχονται οἱ πιστοί στά μυστήρια:
"μήποτε ὡς βουλόμεθα ὀκνηρούς αὐτούς περί τό βαπτίζειν ποιῆσαι ἐμποδίσωμεν τοῖς σωζωμένοις, διά τό τῆς προτάσεως αὐστηρόν"...
"παντί δέ τῷ λόγῳ τυπωθήτω, τούς ἐπί τῷ βαπτισμῷ ἐκείνων προσερχομένους χρίεσθαι, ἐπί τῶν πιστῶν δηλονότι, καί οὕτως προσιέναι τοῖς μυστηρίοις."
Μετά ἀπό ἔγγραφον ἀναθεματισμόν τῆς αἱρέσεως ἔγιναν δεκτοί οἱ αἱρετικοί, κατά τόν ὅρον τῆς ἁγίας Τρίτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου κατά τῶν δυσεβῶν Μασσαλιανῶν καί Εὐχιτῶν:
"τούς ὄντας κατά πᾶσαν ἐπαρχίαν Μασσαλιανῶν, ἤγουν ἐνθουσιαστῶν αἱρέσεως, ἤ καί ἐν ὑποψίαις τῆς τοιαύτης νόσου γεγενημένους, εἴτε κληρικοί εἶεν, εἴτε λαϊκοί, μεθοδεύεσθαι. "καί ἀναθεματίζοντας κατά τά ἐν τῷ μνημονευθέντι συνοδικῷ διηγορευμένα ἐγγράφως, μένειν τούς μέν κληρικούς ἐν τῷ κλήρῳ, τούς δέ λαϊκούς ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῆς ἐκκλησίας."

Ἡ θεσμική ἀλλοίωση τῆς πίστης

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος στό ἀνωτέρω κρίσιμο κείμενο δέν ἀντιφάσκει πρός ἑαυτόν, μέ ὅ,τι δηλ. γράφει στήν δεύτερη ὑποσημείωση τῆς ἑρμηνείας τοῦ Γ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος, πῶς θά ἦταν, ἄλλωστε, αὐτό δυνατόν νά ἔρχεται σέ ἀντίθεση ὁ πολυγραφώτατος καί σοφώτατος θεῖος Πατήρ μέ τήν πρᾶξιν καί τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας;
Μελετῶντας, λοιπόν, προσεκτικά τά Πρακτικά καί τούς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, βλέπουμε ἐν κατακλείδι, ὅτι οἱ προφανεῖς αἱρετικοί, διῶκτες τῶν Ὀρθοδόξων, πού συνοδικά, δημόσια, πανηγυρικά, συνεχῶς καί ἀμετανοήτως κηρύσσουν παρρησίᾳ αἵρεση, πού ἔχει ἀνατρέψει θεσμικά καί ριζικά τήν ἑνιαία πίστη τῆς Ἐκκλησίας καί παραπλανοῦν τό ποίμνιο, πού παραμένει σέ θανάσιμη κοινωνία μέ αὐτούς, ἐκτός τῶν ἀνθισταμένων Ὀρθοδόξων, θεωροῦνται ἀπό τούς Ἁγίους πάντοτε, ὅτι βρίσκονται ἐκτός τῆς σωστικῆς χάριτος τῆς Ἐκκλησίας.
Καί αὐτό παρουσιάζεται ὡς αὐτονόητο στούς Πατέρες, γιατί δέν εἶναι δυνατόν νά βλασφημεῖται αἰσχρά, πανηγυρικά καί δημόσια ἐπ’ ἐκλησίας τό Ἅγιον Πνεῦμα κατ' ἐξακολούθηση καί ἐπί πολλές δεκαετίες ἀνερυθριάστως, καί δή μέ συνοδικές ἀποφάσεις, δηλώσεις, λατρευτικές καί ἄλλες δημόσιες καί πανηγυρικές πράξεις ὁλόκληρων τοπικῶν ἐκκλησιῶν καί πατριαρχείων, νά ἀλλοιώνεται ἀμετάκλητα ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀνατρέπεται τό Σύμβολον τῆς Πίστεως καί ἡ διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, νά κηρύσσεται νέα Οἰκουμενιστική Πίστη, πού διαλύει τόν ἱστό τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, νά γίνονται ἐπίσημες ἑνώσεις μέ τούς προαιώνιους αἱρετικούς Μονοφυσίτες καί Λατίνους, καί στή συνέχεια, νά ἐπικαλοῦνται οἱ αἱρετικοί τό Πανάγιον Πνεῦμα, καί ὁ Παράκλητος τάχα νά ἐνεργεῖ πρός ἁγιασμόν τῶν μυστηρίων!
Ἰδιαίτερα στήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον δέν γίνεται καμμία διάκριση σέ πρό συνοδικῆς καταδίκης καί σέ μετά τήν καταδίκη αἱρετικούς. Ἡ Σύνοδος τούς θεωρεῖ ὅλους ἐκτός Ἐκκλησίας.8
12. Οἱ αἱρετικοί Εἰκονομάχοι, ὅπως βλέπουμε στά Πρακτικά τῆς Ζ΄, κρινόμενοι ὑπό τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁμολογοῦν ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Ταρασίου, ὅτι βρίσκονταν ἐκτός Ἐκκλησίας καί δή πρίν συγκληθεῖ ἡ Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος καί καταδικασθεῖ ἡ Εἰκονομαχία.
Τό ἴδιο συμβαίνει μέ ὅλους τούς αἱρετικούς διά μέσου τῶν αἰώνων, καί κατά συνέπεια καί μέ τούς Οἰκουμενιστές τῆς σήμερον καί τούς Λατινόφρονες Νεοημερολογίτες.
«Εἴ τις μὴ ἀναθεματίζει Ἄρειον, Εὐνόμιον, Μακεδόνιον, Ἀπολινάριον, Νεστόριον, Εὐτυχέα, καὶ Ὠριγένην, μετὰ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν συγγραμμάτων, καὶ τοὺς ἄλλους πάντας αἱρετικούς, τοὺς κατακριθέντας καὶ ἀναθεματισθέντας ὑπὸ τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν προειρημένων ἁγίων τεσσάρων συνόδων, καὶ τοὺς τὰ ὅμοια τῶν προειρημένων αἱρετικῶν φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας καὶ μέχρι τέλους τῇ οἰκείᾳ ἀσεβείᾳ ἐμμείναντας, ὁ τοιοῦτος ἀνάθεμα ἔστω…»9


______________________
1 Βλ. κατωτέρω. Περί αὐτῶν ἔγραψα κατ' ἐπανάληψιν καί ἰδιαίτερα στά δύο προτελευταῖα τεύχη τῶν "Κολλυβάδων", Φθινόπωρο καί Χειμώνας τοῦ '12.
2 Ἡ ὁποία κάνει ἀνασκόπηση τῆς πατερικῆς διδασκαλίας καί τῆς πράξεως τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
3 Βλ. ἀναλυτικότερα καί πολλές ἀναφορές στίς ἄλλες Οἰκουμενικές Συνόδους καί στούς Πατέρες μας στήν Εἰσήγηση, στό τελευταῖο μας Ἱερατικό Συνέδριο στήν Ἀθῆνα, 2013.
4 Ἱ. Πηδάλιον σελ. 368 ἑπ.
5 Βλ. σχετικά τήν ἑνωτική μέ τούς Μονοφυσίτες ἐγκύκλιο τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας!
6 Σχετικά μέ ὅλα αὐτά γράφει ὁ Ἅγιος στήν ἑρμηνεία του στήν ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου πρός Ρουφινιανόν.
7 «Ἡ αἵρεσις χωρίζει ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πάντα ἄνθρωπον.»
῾Η Ἁγία Σύνοδος εἶπεν:
«Τοῦτο εὔδηλόν ἐστιν.»
Στὸ τέλος τῆς Πρώτης Πράξεως,
Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπε:
«Ἀναγνώτωσαν οἱ προϊστάμενοι ἐπίσκοποι τοὺς οἰκείους λιβέλλους ὡς νυνὶ προσελθόντες τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ.»
Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν:
«Ἀναγνώτωσαν ἐπειδὰν τῶν ζητουμένων δύο κεφαλαίων ἀκριβῶς ἐξετασθῇ ὑπόθεσις περὶ τε τῶν προσερχομένων ἐξ αἱρέσεως τῇ ἁγίᾳ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ καὶ τῶν ὑπὸ αἱρετικῶν χειροτονηθέντων.»
Καὶ μετ᾽ ὀλίγον πάλιν,
Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν:
«Τὰς ὁμολογίας γνῶντες διὰ τῆς ἀναγνώσεως τῶν λιβέλλων, ἐν ἑτέρᾳ συνελεύσει ἡ αὐτῶν ἀποδοχὴ γενήσεται, εἰ οὐκ ἔστιν ἕτερον αὐτοῖς τὸ κωλῦον.»
8 Βλ. Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον πού συνεκλήθη τό 787 μ.Χ. Στά πρακτικά της διαβάζουμε τά ἑξῆς διαφωτιστικά:
Α΄) Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος Πατριάρχης τῷ ἐπισκόπῳ Νεοκαισαρείας εἶπεν: ὡς ἄγνωστός σοι παρῆλθεν ἡ ἀλήθεια ἕως τοῦ νῦν; ἤ ὡς ἐγνωσμένην κατεφρόνησας; καί ἐάν ὡς ἄγνωστός σοι παρῆλθεν, μή αἰδεσθῆς τόν ὀρθόν λόγον μαθεῖν, ὥσπερ οὐκ ἠσχύνθης τόν διεστραμμένον.
-Γρηγόριος ἐπίσκοπος Νεοκαισαρείας εἶπεν:
πίστευσον, Δέσποτα, ὡς ἄγνωστος, αἰτῶ δέ μαθεῖν, καί ὥς κελεύει ὁ δεσπότης καί ἡ ἁγία Σύνοδος.
-Ταράσιος: Λέγε τί θέλεις μαθεῖν.
-Γρηγόριος εἶπεν: Ἡνίκα πᾶσα ἡ ὁμήγυρις αὕτη τό ἕν λαλεῖ καί φρονεῖ, ἔμαθον καί ἐπληροφοθήθην ὅτι ἡ ἀλήθεια αὕτη ἐστίν, ἡ νυνί ζητουμένη καί κηρυσσομένη. Καί διά τοῦτο κἄγώ αἰτῶ συγγνώμην τῶν πρώην μου κακῶν, καί θέλω μετά πάντων καί φωτισθῆναι καί διδαχθῆναιû τά πλημελήμματά καί ἁμαρτήματά μου ἄμετρά ἐστι καί ὡς Θεός κατανύξει τήν ἱεράν Σύνοδον καί τόν πανάγιον Δεσπότην...
-Ταράσιος: Ὤφειλες ἐκ τῶν ἀνέκαθεν χρόνων ἀνοῖξαί σου τά ὦτα, καί Παύλου τοῦ θείου Ἀποστόλου ἀκοῦσαι λέγοντοςû "κρατεῖτε τάς παραδόσεις, ἅς παρελάβετε εἴτε διά λόγου, εἴτε δι' ἐπιστολῆς ἡμῶν" καί πάλιν Τιμοθέῳ καί Τίτῳ γράφοντοςû "τάς βεβήλους κενοφωνίας παραιτεῖσθαι"û τί βεβηλότερον ἤ τί κενοφωνότερον τοῦ λέγειν Χριστιανούς εἰδωλολατρῆσαι;" (Καί χωρίς τόν Ἱερόν Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου ὄφειλαν οἱ ἐπίσκοποι, σύμφωνα μέ τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου, κατά τόν πολύν Ἅγιον Ταράσιον, νά συνταχθοῦν μέ τούς Ὀρθοδόξους καί νά χωρισθοῦν τῆς κοινωνίας τῶν αἱρετικῶν Εἰκονομάχων! Πόσο μᾶλλον μετά τόν τόν Ἱερόν Κανόνα!)
-Γρηγόριος: Κακόν ἦν καί ὁμολογοῦμεν κακόν ἦν, ἀλλ' οὕτως ἐπράχθη καί οὔτως ἐπράξαμενû καί διά τοῦτο αἰτοῦμεν συγγνώμην τῶν πλημελημμάτων ἡμῶν. Ὁμολογῶ Δέσποτα, ἔμπροσθεν τῆς τιμιωτάτης ἁγιωσύνης ὑμῶν, καί πάντων τῶν ἀδελφῶν τῆς ἁγίας Συνόδου, ὅτι ἡμάρτομεν καί ἠνομήσαμεν, καί κακῶς ἐπράξαμεν καί συγγνώμην αἰτοῦμεν περί τούτου...." Πρακτικά Συνόδων, Τόμ. Β΄, σελ. 742, (242).
Β΄ "Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας εἶπεν: ὅθεν καί ἐγώ Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας τῆς πόλεως, προαιρούμενος ἑνωθῆναι τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ ... ταύτην τήν παροῦσαν ἔγγραφόν μου ὁμολογίαν ποιοῦμαι, καί προσάγω ὑμῖν τοῖς ἐξ ἀποστολικῆς αὐθεντίας λαβοῦσι τήν ἐξουσίαν. ἐν ταυτῷ δέ καί συγγνώμην ἐξαιτοῦμαι, παρά τῆς θεοσυλλέκτου ὑμῶν μακαριότητος ὑπέρ ταύτης μου τῆς βραδύτητος.
Δέον γάρ ἦν μή ὑστερηκέναι με πρός τήν τῆς Ὀρθοδοξίας ὁμολογίανû ἀλλά τῆς ἄκρας μου ἀμαθείας καί νωθρείας καί ἠμελημένης διανοίας ἐστί τοῦτο ... πιστεύω τοίνυν καί ὁμολογῶ... " Αὐτ. σελ. 729 "(220).
Γ΄ "Τῇ ἁγίᾳ καί Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ Θεοδόσιος, (ἐπίσκοπος Ἀμορίου), ὁ ἐλάχιστος Χριστιανός ὁμολογῶ καί συντίθεμαι καί δέχομαι καί ἀσπάζομαι ... ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιον ὑμῶνû δέξασθέ με ὡς ἐδέξατο ὁ Θεός τόν ἄσωτον καί τήν πόρνην καί τόν ληστήνû ζητήσατέ με καθώς ἐξήτησεν ὁ Χριστός τό ἀπολωλός πρόβατον, ὅ ἀνέλαβεν ἐπί τῶν ὤμων...
-Σάββας ὁ εὐλαβέστατος ἡγούμενος Μονῆς τῶν Στουδίων εἶπε: κατά τάς ἀποστολικάς διατάξεις καί Οἰκουμενικάς Συνόδους, ἄξιός ἐστιν ἀποδοχῆς...
-Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος Πατριάρχης εἶπεν: οἵ ποτε κατήγοροι τῆς Ὀρθοδοξίας, νυνί συνήγοροι τῆς ἀληθείας ἐγένοντο..." Αὐτ. σελ. 731 (231).
Δ΄ "Οἱ μοναχοί ἀναλαβόντες εἶπον: ἀλλά τούς παρασυρθέντας καί βίαν παθόντας ὁ πατήρ (Μ. Ἀθανάσιος) προσίεται. Εἰπάτωσαν οὖν ἤ παρεσύρησαν ἤ βίαν ὑπέμειναν, ὅτι ἀπέστησαν τῆς ἀληθείας.
-Ὑπάτιος καί οἱ σύν αὐτῷ ἐπίσκοποι εἶπον: ὅτι ἡμεῖς οὔτε βίαν ὑπομείναμεν, οὐδέ παρεσύρημεν, ἀλλ' ἐν ταυτῇ τῇ αἰρέσει ἡμῶν γεννηθέντες ἀνετράφημεν καί ηὐξήθημεν... Καί αὖθις Θαλάσσιος καί Εὐσέβιος καί Εὐστάθιος καί οἱ εὐλαβέστατοι ἐπίσκοποι εἶπον: Πάντες ἡμάρτομεν, πάντες συγγνώμην αἰτοῦμεν...
-Σάββας ὁ εὐλαβέστατος μοναχός καί ἡγούμενος Μονῆς τῶν Στουδίων εἶπεν: εἰ δοκεῖ τῇ ἁγίᾳ Συνόδῳ, ἴδωμεν τάς χειροτονίας τῶν δεχθέντων εἰ ἀπό αἱρετικῶν ἦσαν ἤ οὔ..." αὐτ. σελ. 736 (236).
Βλέπουμε, λοιπόν, ξεκάθαρα ὅτι κατά τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ταρασίου ὤφειλαν οἱ κρινόμενοι νά χωρισθοῦν ἀπό τούς εἰκονομάχους, πρό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Σύνόδου, καί μάλιστα μετά ἀπό τήν (εἰκονομαχική) σύνοδο τοῦ 754! Ἐξετάζεται ἐπισταμένως ἄν χειροτονήθηκαν ἀπό αἱρετικούς γιά νά ἀποφανθεῖ ἡ Σύνοδος ἄν θά γίνουν δεκτοί!
Οἱ ἴδιοι δέ οἱ κρινόμενοι ὁμολογοῦν, ὅτι ἁμάρτησαν, ὅτι ἀπέστησαν τῆς ἀληθείας καί ζητοῦν συγγνώμην, αἰτοῦν συγγνώμην τῶν πρώην κακῶν... τά πλημμελήματα καί ἁμαρτήματα αὐτῶν ἦσαν ἀμέτρητα... ζητοῦν νά τούς δεχθεῖ ἡ Ἁγία Ἐκκλησία ὡς ἀσώτους, ὡς ἀπολωλότα πρόβατα! Ζητοῦν, τέλος, νά ἑνωθοῦν μέ τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν.
Ἑπομένως, ὡς Εἰκονομάχοι ἦσαν ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐφ' ὅσον δέν εἶχαν ἀποτειχισθεῖ, -(πάντοτε πρό συνοδικῆς διαγνώμης καί μάλιστα μετά ἀπό τήν ἀντίθετη συνοδική διαγνώμη τῆς εἰονομαχικῆς συνόδου τοῦ 754),- γιά νά συμπάσχουν, νά συνδιώκονται καί νά συμβασανίζονται μέ τούς ἀγωνιζομένους εἰκονοφίλους Ὀρθοδόξους.
Ἔτσι, ἀκριβῶς, καί οἱ Νεοημερολογίτες καί οἱ Οἰκουμενιστές ὡς ἄλλοι σύγχρονοι Εἰκονομάχοι εἶναι ἐκτός τῆς Καθολικῆς (Ὀρθοδόξου) Ἐκκλησίας.
9 Τῶν Ἱερῶν Συνόδων νέα δαψιλεστάτη Συλλογή, σελ. 126 (632) τόμος δεύτερος, (Μέρος Β΄), ἀπό ἔτους Χριστοῦ 449 ἄχρι ἔτους 1643, ἔκδοσις Καλύβης Τιμίου Προδρόμου, Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίας Ἄννης, Ἅγιον Ὄρος, (Θεσσαλονίκη 1986). Βλ. καί Ε΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ 553 μ.Χ - ΒΛΑΣΙΟΥ ΦΕΙΔΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΜΟΣ Α΄- σελ. 721 ΑΘΗΝΑΙ 1992.
Αναρτήθηκε από Dikaio στις 5:04 π.μ.

Καταδικασμένος ό Οίκουμενισμός ἀπό την ἁγίαν Ε΄ Οίκουμενικήν Σύνοδον



Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι καταδικασμένη αἵρεση ἀπό τήν ἁγίαν Ε΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον καί τούς θεοφόρους Πατέρες
ὑπό πατρός Νικολάου Δημαρᾶ,
 (μέ βάση κείμενα τοῦ γέροντος Αὐγουστίνου Ἁγιοβασιλειάτου καί τῆς φιλορθοδόξου Ἑνώσεως "Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος")



     Αἵρεση εἶναι "τὸ ἔν τινι παρεκκλίναι τῶν κειμένων ἡμῖν δογμάτων, περὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως" κατὰ τὸν Μ. Βασίλειον.

     Ὁ κηρυσσόμενος Οἰκουμενισμὸς εἶναι μεγίστη αἵρεσις, ἐπειδή μέ τήν αἵρεση αὐτή ἀνατρέπεται ἡ Πίστις στὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν καί ἀνατρέπεται τό μυστήριον τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ.

      Αὐτὸ δὲν κήρυξαν μέ λόγους καί μέ ἔργα οἱ ἀποστάτες Ἀθηναγορας, Δημήτριος καὶ Βαρθολομαῖος ἐπανειλημμένως καί συστηματικά καὶ ὄχι σποραδικά, ὅπως συσκοτίζαν τὴν ἀλήθεια οἱ μοναχοί τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἄλλοι Οἰκουμενιστές σέ διάφορα κείμενά τους;

     Κατὰ πόσον εἶναι σποραδικὲς καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς σημασίας οἱ ἐπίσημες δηλώσεις, τά οὐνιτικά συλλείτουργα καί οἱ παν-θρησκειακές συμπροσευχές ὅλων τῶν πατριαρχικῶν καί ἀμέτρητων ἄλλων Οἰκουμενιστῶν, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ παρατίθενται συνεχῶς τά τελευταῖα χρόνια ἀπό τούς Ὀρθοδόξους πού ἀγωνίζονται κατά τῆς φοβερῆς ἀθέου αἱρέσεως τοῦ Νεοημρολογιτικοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί στό ἡμέτερον περιοδικόν,  «Ἅγιοι Κολλυβάδες".
Τό οἰκουμενιστικό δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ καταδικασμένο ἤδη ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον!
            Ὁ Ἀπελλής θέλησε νά εἰρηνεύσει καί νά ἑνώσει ὅλες τίς παραφυάδες τῆς αἱρέσεως τοῦ Μαρκίωνος ὑπό μίαν ἀρχήν καί ἐξουσίαν. Γιά τόν σκοπό αὐτό ἄσκησε ὅλη του τήν ἐπιρροή, ἐρχόμενος σέ ἐπαφή μέ τούς ἐπικεφαλῆς τῶν διαφόρων Μαρκιωνιστικῶν ὁμάδων. Δέν ἄργησε ὅμως νά ἀντιληφθεῖ, ὅτι ἦταν δύσκολο νά τούς πείσει νά ἐγκαταλείψουν τίς ἀστήρικτες δογματικές διδασκαλίες τους καί νά υἱοθετήσουν ἐκεῖνες τῶν ἄλλων. Σταμάτησε, λοιπόν, τίς ἄκαρπες διαμεσολαβήσεις. Τό συμπέρασμά του ἦταν, ὅτι ἔπρεπε νά κτισθεῖ μία ἀνοχή τῆς ποικιλίας στήν "πίστη".
      Ξεκινῶντας ἀπό τήν ἰδέα αὐτή, διατύπωνε ἕνα ἄθεο ἑνωτικό δόγμα, πού ἀπό τό ὄνομά του ἀποκλήθηκε "τό ἄθεο δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ", μέ τό περιβόητο σύνθημα: "Δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ψιλοκοσκινίζουμε τά πράγματα, ὁ καθένας μπορεῖ νά ἐμμένει στήν πίστη του, ἐκεῖνοι πού ἐλπίζουν στόν Ἐσταυρωμένο, ἐφ' ὅσον ἔχουν καλά ἔργα θά σωθοῦν." Ἤ πιό ἁπλά: "Δέν εἶναι καθόλου ἀπαραίτητο νά ἐξετάζουμε τίς μεταξύ μας διαφορές. Ὁ καθένας μπορεῖ νά διατηρεῖ τίς πεποιθήσεις του, διότι ὅλοι ὅσοι ἐλπίζουν στόν Ἐσταυρωμένο καί ἔχουν καλά ἔργα, θά σωθοῦν."
     Θά ἦταν περιττό νά ποῦμε, ὅτι τό δόγμα αὐτό τοῦ Ἀπελλῆ, πρωτοδιατυπώθηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν Μαρκίωνα, πού ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, μαθητής τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἰωάννη, ἀποκαλοῦσε "πρωτότοκο τοῦ Σατανᾶ", καί εἶναι παντελῶς ἀλλότριο γιά τούς Χριστιανούς.
     Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, βέβαια, ἀγαπᾶμε τούς ἑτερόδοξους καί λαχταρᾶμε γιά μιά πραγματική καί ἅγια ἕνωση μαζί τους -ὅταν συνέλθουν καί πιστεύσουν ὀρθόδοξα στόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν, ἐγκαταλείποντας τίς αἱρετικές καί πεπλανημένες δοξασίες τους, καί τήν "παραμορφωμένη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ".
     Τό δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ καταδικάσθηκε στήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἀλλά, ὅπως ὅλες οἱ ἀρχαῖες αἱρέσεις, ἐμφανίσθηκε καί πάλι μεταγενέστερα.
     Ἔτσι τό 384, ὁ Σύμμαχος, ὁ εἰδωλολάτρης ἡγέτης τῆς Ρωμαϊκῆς Συγγλήτου, ἔγραψε στόν αὐτοκράτορα Μεγάλο Θεοδόσιο, κάνοντας ἔκκληση νά εἶναι ἀνεκτικός μέ τόυς εἰδωλολάτρες, διότι, καθώς ἔλεγε, ὑπάρχουν πολλοί δρόμοι πού ὁδηγοῦν στόν Θεό ...
     Ἐπίσης, τόν 12ο αἰῶνα, ὁ Ἄραβας φιλόσοφος καί ἰατρός Ἀβερρόης, ἐκδηλώθηκε ὑπέρ μιᾶς ἑνώσεως Χριστιανῶν, Ἑβραίων, Μωαμεθανῶν καί εἰδωλολατρῶν, πρόταση πού συζητήθηκε μέ θέρμη στούς Δυτικούς σχολαστικούς κύκλους.
     Παραλλαγές τοῦ Ἀπελλιανισμοῦ ἐπανεμφανίσθηκαν στήν Δ΄ Σύνοδο τοῦ Λατερανοῦ τό 1215. Τοῦτο προετοίμασε τό ἔδαφος γιά ἑνώσεις ἐπί βάσεως μή δογματικῆς, ὄχι μόνο μέ τούς Ὀρθοδόξους, ἀλλά καί μέ τούς Μονοφυσίτες καί τούς Νεστοριανούς. Ἔτσι, ὅταν ὁ Κόπτης Πατριάρχης Μακάριος ἑνώθηκε μέ τούς Λατίνους, ὄχι μόνο δέν τόν ὑποχρέωσαν νά ἀποδεχθεῖ τό filioque,  ἀλλά καί τοῦ ἐπέτρεψαν νά ἀπαλείψει ὁλόκληρη τήν φράση "τό ἐκ τοῦ Πατρός καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορευόμενον" (βλάσφημία καί αἵρεση φοβερή!), ἀρκεῖ μόνο νά ἀναγνώριζε τήν ἑξουσία τοῦ Πάπα...
     Ὅπως βλέπουμε στά πιό πάνω κείμενα ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι καταδικασμένη αἵρεση ἤδη ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο. Ἡ κήρυξή της ἐκ νέου στίς ἡμέρες μας δικαιολογεῖ πέρα γιά πέρα τήν διακοπή τῆς κοινωνίας μέ τούς ψευδεπισκόπους πού τήν κηρύσσουν, κατά τόν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου! Ψευδεπισκόπους μέ τούς ὁποίους κοινωνεῖ σήμερα παγκοσμίως ἡ Νέα Ἐκκλησία πού ἔχει κλίνει γόνυ στόν Βάαλ!

            Ο κ. Βαρθολομαίος κατηγορείται από εμάς τους Ορθοδόξους ως αιρετικός και ταυτίζεται με έναν από τους αρχηγέτες του Γνωστικισμού των πρωτοχριστιανικών χρόνων, τον Απελλή.
            Ο Γνωστικισμός, για τους μη γνωρίζοντες, ήταν ένα συγκρητιστικό φιλοσοφικο – θρησκευτικό  σύστημα των πρώτων χρόνων του Χριστιανισμού, που είχε την ικανότητα να προσλαμβάνει στοιχεία από οποιαδήποτε θρησκεία και να τα ενσωματώνει στην διδασκαλία του, δηλαδή ένας σκέτος θρησκευτικός «χαμαιλέοντας», όπως σήμερα ο Οικουμενισμός.

          Ούτε ο Χριστιανισμός του ξέφυγε φυσικά, με αποτέλεσμα, όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός, να πάρει στοιχεία από την διδασκαλία του, να τα ενσωματώσει και να σχηματιστεί έτσι ο Χριστιανικός Γνωστικισμός.
          Ήταν δυαρχικός, πίστευε δηλαδή στον Θεό του κακού, που τον ταύτιζε με αυτόν της Παλαιάς Διαθήκης, γι’ αυτό και την απέρριπτε, και τον Θεό του καλού που δίδασκε, πως ήταν αυτός που έστειλε τον Χριστό στον κόσμο για να τον σώσει.
            Αφού λοιπόν είδαμε εν συντομία, ποιος ήταν και τι πρέσβευε ο Γνωστικισμός, ας δούμε τώρα, ποιος ήταν και τι δίδασκε ο Απελλής. Αντιγράφουμε από την Πατρολογία τόμος Α΄, σελίδα 265 του  καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Στυλιανού Παπαδόπουλου:
            «Ο σημαντικότερος μαθητής του Μαρκίωνα στη Ρώμη, με τον οποίο όμως διαφώνησε σε ορισμένα σημεία της διδασκαλίας του. Ήταν φαίνεται πρόσωπο με καθαρό βίο και ενέπνεε πολύ σεβασμό.
Οι σπουδαιότερες ιδιοτυπίες του Απελλή: η απόρριψη της διαρχίας (η αρχή του κόσμου είναι μία), η σχετική απόρριψη του δοκητισμού και η ολοκληρωτική καταδίκη της Παλαιάς Διαθήκης. Ένεκα της διαφωνίας του με τον Μαρκίωνα έφυγε για την Αλεξάνδρεια, αλλά επανήλθε στη Ρώμη, όπου πέθανε μάλλον περί το 180 … Ό,τι γνωρίζουμε για τον Απελλή το οφείλουμε στον αντιαιρετικό συγγραφέα του Β΄ αιώνα Ρόδωνα, του οποίου αποσπάσματα καταχωρίζει στην Ιστορία του ο Ευσέβιος (Ε΄13). Ο Ρόδων γνώρισε τον Απελλή γέροντα. Στην διδασκαλία του Απελλή αναφέρονται ο Ιππόλυτος, ο Τερτυλιανός, ο Επιφάνιος και ο Αμβρόσιος.»
Το πραγματικό πιστεύω του Απελλή από την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, Ε΄13,5 συνοψίζεται στα εξής:
«όθεν και έφασκε μη δειν όλως εξετάζειν τον λόγον, αλλ’ έκαστον, ως πεπίστευκε, διαμένειν· σωθήσεσθαι γαρ τους επί τον εσταυρωμένον ηλπικότας απεφαίνετο, μόνο εάν έργοις αγαθοίς ευρίσκωνται»
Μετάφραση: «Δια τούτο έλεγε ότι δεν είναι καθόλου ανάγκη να εξετάζουμε τους λόγους, αλλ’ ο καθένας να παραμείνει στις πεποιθήσεις του· διότι ισχυρίζετο ότι θα σωθούν οι ελπίζοντες εις τον εσταυρωμένον, μόνο αν ευρεθούν να κάνουν αγαθά έργα».
Ο αιρετικός Απελλής και ο κ. Βαρθολομαίος
Το πατριαρχικό μήνυμα για το Ραμαζάνι των Μωαμεθανῶν

            Ο αιρετικός Απελλής, κατά τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, δίδασκε την αιρετική δοξασία: «έκαστος ως πεπίστευκεν σωθήσεται, μόνον εάν εν έργοις αγαθοίς ευρίσκεται». Δηλαδή, καθένας θα σωθεί, οπουδήποτε κι αν πιστεύει, (αφού μια αρχή κι ένας Θεός υπάρχει), αρκεί να κάνει καλά έργα (όπως η θρησκεία του τα διδάσκει).
            Αυτή η διδασκαλία, όμως, καταδικάσθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού ως αίρεση. Ο δε ευαγγελιστής Ιωάννης, θεωρεί ορθόδοξον, μόνον εκείνον που δέχεται, διδάσκει και ομολογεί παντού —και όχι επιλεκτικά, κυρίως στους ορθόδοξους— «Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα» (1Ιω. 4, 2).
Ποιόν Θεό, λοιπόν, διδάσκει ο οἰκουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος; Τον Τριαδικόν Θεόν της Αλήθειας ή τον «Θεόν» των αιρετικών, του Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας;
            Ποια είναι η ομολογία του προς τους ετερόδοξους και τους ετερόθρησκους;
Είναι να τους αναπαύει, ότι καλά κάνουν, ότι σωστά πράττουν μέσα στα πλαίσια της θρησκείας τους, και ότι έχουν χωρίς Χριστόν την «πνευματικήν ευλογίαν άνωθεν», ακόμη και εκτός της Εκκλησίας του Χριστού; Έτσι, όμως, δεν τους εξαπατά; Πότε θα τους καλέσει στην «κιβωτό της σωτηρίας», για να βαπτισθούν στο «όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», που αποτελεί Εντολή του Αναστάντος Χριστού μας προς τους μαθητές Του; Ποτέ, αφού ήδη έχει δεχτεί ως έγκυρα το «βάπτισμα» και τα άλλα «μυστήρια» των Παπικών και των Προτεσταντών!... Δυστυχώς ο κ. Βαρθολομαίος συνεχίζει την διδασκαλία των προκατόχων του Οικουμενιστών πατριαρχών, Αθηναγόρα και Δημητρίου. Διαβάζουμε σε ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (1972):

«Επ’ ευκαιρία της Μουσουλμανικής εορτής του Μπαϊραμίου ο Πατριάρχης Δημήτριος, απηύθυνε προς αυτούς μήνυμα εις το οποίον αναφέρονται τα εξής: “Ο είς Μέγας Θεός των Πάντων του οποίου τέκνα υπάρχομεν όλοι, όλοι οι πιστεύοντες και λατρεύοντες αυτόν θέλει να σωθώμεν και είμεθα αδελφοί. Θέλει έστω και αν ανήκωμεν εις διαφόρους θρησκείας, εις τας οποίας όμως εμάθαμεν και να αναγνωρίζωμεν τον άγιον Θεόν ως την αρχήν και το τέλος των πάντων ν’ αγαπώμεν αλλήλους και να σκεπτώμεθα μόνον το καλόν και αυτό να πράττωμεν προς αλλήλους».

            Στο ίδιο πνεύμα κινούμενος και ο κ. Βαρθολομαίος —εξυπηρετών την Πανθρησκεία και τον επερχόμενον Αντίχριστον— έγραφε σχετικά προσφάτως (17/9/2009):

«Μετ΄ αισθημάτων αγάπης και σεβασμού, απευθυνόμενος εις τους απανταχού της γης μουσουλμάνους, τα εγκάρδια συγχαρητήρια και τας καλλιτέρας ημών ευχάς επί τη ευκαιρία της λήξεως της νηστείας του Ραμαζανίου.

»Μετά την μακράν ταύτην περίοδον της νηστείας, ούσης και περιόδου περισυλλογής, προσευχής και φιλανθρωπίας, ήλθεν η στιγμή δι΄ έκαστον μουσουλμάνον να εορτάση και να λάβη την άνωθεν δικαίαν αντιμισθίαν.

»Εν τω πνεύματι της ειρήνης, της αγάπης και της κατανοήσεως ευχόμεθα υμίν άπαξ έτι ευλογημένον, τον εορτασμόν, προσευχόμενοι όπως ο Παντοδύναμος Θεός χαρίζηται εις υμάς πάσαν πνευματικήν ευλογίαν άνωθεν, εν τη ελπίδι ότι ο κόσμος θα ζη ηνωμένος.»

 † Βαρθολομαίος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικός Πατριάρχης»[1].

            Αλλά για ποιον «παντοδύναμο Θεό» που θα χαρίσει την «άνωθεν ευλογία» μιλάει ο κ. Βαρθολομαίος; Τον Τριαδικό Θεό ή τον Αλλάχ;
            Ο κ. Βαρθολομαίος ταυτίζει συγκρητιστικά τον Τριαδικό Θεό με τόν Αλλάχ και τον Βούδα και ολόκληρο τον δαιμονικό κόσμο του Αντιχρίστου, που η αποκρυφιστική Νέα Εποχή του Υδροχόου συστηματικά προσπαθεί να επιβάλει δια της Πανθρησκείας. Με το μήνυμά του αυτό υιοθετεί —εμμέσως πλην σαφώς— τις μασωνικές συγκρητιστικές και αντίχριστες δοξασίες για τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ.), τον οποίο θεωρούν και λατρεύουν ως τον αληθινό θεό της αγάπης και της ενότητας-ειρήνης του κόσμου.

            Το συμπέρασμα είναι, πως ο κ. Βαρθολομαίος με τα μηνύματά του αυτά και τις όλες ενέργειές του δεν ορθοτομεί την Αλήθεια του Χριστού, αλλά καινοτομεί το Ψεύδος του Αντιχρίστου, καθιστώντας στο πρόσωπό του την ιδιότητα και το διακόνημα του Πατριάρχη ανυπόστατο και ανενεργό!...
            Ο κ. Βαρθολομαίος δεν επέλεξε την αγιότητα. Επέλεξε την αίρεση. Δεν επέλεξε τον φωτεινό δρόμο των ομολογητών και μαρτύρων Ορθοδόξων Πατριαρχών. Επέλεξε τις ερεβώδεις ατραπούς των αιρετικών, του Απελλή, του Βέκκου κ.ά.
            Και ως εκ τούτου ο κ. Βαρθολομαίος, πλέον, μόνον ως σφετεριστής του Πατριαρχικού Θρόνου της Κωνσταντινουß-πόλεως μπορεί να αντιμετωπιστεί, τον οποίο αναξίως και παρανόμως κατέχει ελέω των νεοεποχιτών εξουσιαστών του κόσμου τούτου!...

Για την
«Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσμάς Φλαμιάτος”»
 Ο Πρόεδρος
 Ντετζιόρτζιο Λαυρέντιος
Ο Γραμματέας
Σημάτης Παναγιώτης

__________________________________
Ο αιρετικός Απελλής
Μικρές αναφορές παραθέτουμε για τον αιρετικό Απελλή και εκείνους οι οποίοι υιοθετούν την αίρεση που αυτός εκήρυξε:

● «…Απελλής μεν, μίαν αρχήν ομολογεί ...όθεν και έφασκεν μη δειν όλως εξετάζειν τον λόγον, αλλ᾿ έκαστον, ως πεπίστευκεν, διαμένειν...»[2].
● «Φάσκει γουν ούτος ο προειρημένος Απελλής και οι απ' αυτού, ότι ουκ εισί τρεις αρχαί ούτε δύο, ως τοις περί Λουκιανόν και Μαρκίωνα έδοξεν, αλλά, φησίν, εις εστιν αγαθός θεός και μία αρχή και μία δύναμις ακατονόμαστος…» (Αγίου Επιφανίου, Πανάριον «κατά αιρέσεων πασών»).● Το άθεον τούτο δόγμα, κατά τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεο, δίδαξεν και ο Αβερρόης, λέγων, ότι και Ιουδαίοι, και Χριστιανοί και Εθνικοί, όλοι «κατά το ίδιον σέβας αγαθοποιούντες σώζωνται».● Ο Πάπας και το Βατικανό, υιοθέτησαν τους λόγους του αιρετικού Θεομιστίου «ότι το θείον άπειρον αφείκεν ίνα πιστεύωσι εις αυτό και δοξάζωσιν αυτό διαφόρως, εισίν όμως όλα δεκτά τα σεβάσματα» και διεκήρυξαν τις αιρετικές αυτές δοξασίες, τις οποίες οι άγιοι Πατέρες από της εποχής του Απελλή είχαν καταδικάσει και οι οποίες μεταμφιέστηκαν στην θεωρία των κλάδων. Αυτήν την αιρετική θεωρία, «κεκαλυμμένη», διεκήρυξε η γνωστή Εγκύκλιος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως το 1920. Έκτοτε δια των εκάστοτε Πατριαρχών εφαρμόζεται προοδευτικά και σήμερα πλέον φανερά, «γυμνή τη κεφαλή», με λόγους και πράξεις του κ. Βαρθολομαίου και των ομοφρόνων του.
Αναρτήθηκε από Dikaio στις 4:26 π.μ.

Γιατί ὁ Θεός δημιουργεῖ τούς ἀνθρώπους, ἀφοῦ γνωρίζει ὡς Παντογνώστης, ὅτι θά παρακούσουν καί θά χάσουν τόν παράδεισο καί θά ὑποφέρουν ἀπό τίς συνέπειες τοῦ θανάτου πού ἐπέλεξαν;




(Ποιά εἶναι ἡ ζωή στό νῦν καί στόν μέλλοντα αἰῶνα ὅσων δέν θά ἐκλέξουν νά ζήσουν σύμφωνα μέ τό Φῶς τοῦ Εὐαγγελίου;)


Ὁ Μεγάλος Ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας στόν λόγο τῶν Χριστουγέννων ἐκφράζει τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τό μέγα μυστήριο τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου.

" Ὁ Θεός ἀπολάμβανε τήν μεγαλοπρέπεια τῆς αἰώνιας δόξης Του... Ἡ δόξα εἶναι ἡ ἀποκάλυψη, ἡ φανέρωση, τό ἀπαύγασμα, τό ἔνδυμα τῆς ἐσωτερικῆς τελειότητος.

Ὁ Θεός ἀποκαλύπτεται καθ´ ἑαυτόν μέ τήν προαιώνια γέννηση τοῦ ὁμοουσίου Υἱοῦ Του καί μέ τήν προαιώνια ἐκπόρευση τοῦ ὁμοουσίου Πνεύματός Του, καί μέ αὐτόν τόν τρόπο ἡ ἑνότητά Του ἐν Ἁγίᾳ Τριάδι ἀπαστράπτει δόξης ὑποστατικῆς, ἀθάνατης καί ἀναλλοίωτης.

Ὁ Θεός Πατήρ εἶναι "Πατήρ δόξης" (Ἐφ. α΄, 17). Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι "ἀπαύγασμα τῆς δόξης Αὐτοῦ" (Ἑβρ. α΄, 3) καί Αὐτός ὁ Υἱός εἶχε τήν δόξαν παρά τῷ Πατρί "πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι" (Ἰωάν. ιζ΄, 5).

Ὁμοίως τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ εἶναι Πνεῦμα δόξης (Α΄ Πέτρου δ΄, 14).

Σέ αὐτήν τήν δόξα πού ἐνυπάρχει φυσικά, ὁ Θεός ζῆ σέ τέλεια μακαριότητα, πάνω ἀπό κάθε δόξα, χ ωρίς νά χρειάζεται κανένα μάρτυρα, χωρίς νά χρειάζεται κανένα μερισμό.

Ἀλλά, ὅπως στήν εὐμένειά Του καί στήν ἄπειρη ἀγάπη Του ἐπιθύμησε νά ἀνακοινώσει τήν μακαριότητά του, νά κάνει κι ἄλλους εὐτυχεῖς μετόχους στή δόξα Του, ἀναδεικνύει τίς ἄπειρες τελειότητές Του κι αὐτές ἀποκαλύπτονται μέσα στά δημιουργήματά Του. Ἡ δόξα Του φανερώνεται στίς οὐράνειες δυνάμεις, καθρεφτίζεται μέσα στόν ἄνθρωπο, ντύνεται τήν μεγαλοπρέπεια τοῦ ὁρατοῦ κόσμου. Τήν παραχωρεῖ σ΄ αὐτούς πού κάνει ἱκανούς νά τήν δεχτοῦν, ξαναγυρίζει σ' Αὐτόν, καί μέσα σ΄ αὐτήν τήν αἰώνια περιέλιξη, γιά νά μιλήσουμε ἔτσι, τῆς Θείας δόξης, συνίσταται ἡ μακάρια ζωή, ἡ εὐτυχία τῶν πλασμάτων. 19

Ἀφότου ἐνανθρώπησε ἡ Θεότητα, ὅλα τά δῶρα τῆς θεϊκῆς Του δύναμης, πού ἀνῆκαν στή ζωή καί στήν εὐσέβεια, μᾶς ἔχουν παραχωρηθεῖ (Β΄ Πέτρου α΄, 3). Καί γι΄ αὐτό θά εἶναι ἡ ἀναπηρία μας πλημμυρισμένη ἀπό Θεϊκή δύναμη, τό ψεῦδος μας θά σβηστεῖ ἀπό τήν θεϊκή ἀλήθεια, τά σκοτάδια μας θά πλημμηρίσουν ἀπό τό Θεϊκό φῶς... Νά τό ἔνδοξο μυστήριο καί ἡ μυστηριώδης δόξα τῆς ἡμέρας αὐτῆς! Οἱ οὐράνιοι ὑπηρέτες τοῦ φωτός ἀντίκρυσαν πρίν ἀπό μᾶς τήν αὐγή τῆς δόξης αὐτῆς, κι εὐθύς ἀμέσως μᾶς προειδοποίησαν καί ἐκραύγασαν:

Δόξα στόν Θεό πού βρίσκεται στά ὕψη τῶν οὐρανῶν.

Τώρα δέν βρισκόμαστε στήν αὐγή, ἀλλά στήν ὁλόφωτη ἡμέρα τῆς δόξης αὐτῆς. Ἄς Τόν δοξολογήσουμε κι ἐμεῖς. Ἄς ὑψωθεῖ μέ τήν σειρά της ἡ δοξολογία μας πρός τούς κατοίκους τῶν οὐρανῶν".20


Ἡ ἐλευθερία τῆς ἀνθρώπινης βούλησης ἀποτελεῖ τό σημαντικότερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο κατά τήν δημιουργία του.

Κατά θαυμαστό τρόπο κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος μέν νά ἐκλέγει καί νά ἐνεργεῖ, ὡστόσο ἡ τελική ἔκβαση τῶν πράξεών του ἐλέγχεται ἀπό τόν Θεό, μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε ἡ ἐλευθερία αὐτή νά μήν παραβλάπτει τό γενικότερο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τά ὄντα. Ἀντίθετα, καί οἱ ἁμαρτωλές ἐπιλογές τοῦ ἀνθρώπου καταλήγουν θαυμαστά νά ὑπηρετοῦν τίς βουλές τοῦ Κυρίου.

Οἱ προπάτορες δέν ἦσαν ἀμετάπτωτα ἑδραιωμένοι στό ἀγαθό, ἀλλά χρειάζονταν ἠθική τεκμηρίωση, ἐκγύμναση καί ἐξάσκηση, γιά τήν στερέωσή τους.

Αὐτό θά τό πετύχαιναν μέ τήν ἁρμονική συνεργασία τοῦ αὐτεξουσίου τους μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ, λοιπόν, πλάσθηκαν αὐτεξούσιοι οἱ πρωτόπλαστοι, ὑπῆρχε πάντα ἡ δυνατότητα, ἡ ἐλεύθερη βούληση τῶν ἀνθρώπων νά στραφεῖ καί πρός τήν ἀντίθετη κατεύθυνση.

Αὐτό ὄντως συνέβη στούς πρωτοπλάστους πού ἔλαβαν μιά ἐξωτερική ἀφορμή, ἀφοῦ ὑποκινήθηκαν ἀπό τόν μισόκαλο διάβολο, πού πρῶτος εἶχε κάνει τήν ἐπιλογή νά ὑπάρξει χωρίς τόν Θεό, στηριζόμενος στίς δικές του δυνάμεις καί μακριά ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Αὐτό εἶχε ἀποτελέσει καί γιά τόν διάβολο τήν κύρια αἰτία τῆς ἔκπτωσής του ἀπό τήν Θεία Χάρη. Ἔτσι περιβλήθηκε τήν κακία καί ἀποδείχθηκε προσωπικός φορέας τοῦ κακοῦ καί τῆς ἁμαρτίας.

Μετουσιώθηκε στήν κακία καί εἶναι γιά πάντα πλέον ἀνεπίδεκτος μετανοίας καί σωτηρίας.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὠριγένη περί ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων, ἄρα καί τῶν δαιμόνων, καταδικάστηκε ἐπίσημα ἀπό τήν Ἐκκλησία στήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, (α΄ ἀνάθεμα κατά Ὠριγένους δοξασιῶν).

Τό ἔργο τῶν δαιμόνων εἶναι τό νά ἀντιστρατεύονται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καί ὑποκινούμενοι ἀπό φθόνο καί μίσος, μηχανεύονται κατά τῶν ἀνθρώπων πολλές μεθοδεῖες, ὥστε νά τούς παρασύρουν μέ τό μέρος τους στό σκότος τό ἐξώτερον καί στό πῦρ τό αἰώνιον τῷ ἡτοιμασμένῳ τῷ διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

Ἡ δύναμη τῶν δαιμόνων δέν εἶναι, βέβαια, ἀπεριόριστη. Ὑπόκειται στόν ἀπόλυτον ἔλεγχο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Κύριος παραχωρεῖ ἁπλά στόν διάβολο νά πειράζει τούς ἀνθρώπους, καί μάλιστα τούς εὐσεβεῖς, γιά νά στερεώνονται αὐτοί στό ἀγαθό καί νά προκόβουν στήν ἀρετή. Τά πνεύματα αὐτά δέν μποροῦν νά ἐπηρεάσουν τήν βούληση τῶν ἀνθρώπων πρός τό κακό. Δελεάζουν ὅμως μέ τήν ἁμαρτία καί τήν εἰσηγοῦνται παρακινῶντας στήν κακή ἐπιλογή.

Ἴσως νά εἴχαμε κάποια δικαιολογία νά φέρουμε ἐνώπιον τοῦ Παντοκράτορος Κυρίου, ἐπειδή χάσαμε τόν Παράδεισο, ἔστω κι ἄν τόν χάσαμε μέ δική μας ὑπαιτιότητα καί ἐπιλογή. Καί αὐτή ὅμως ἡ κατ΄ ἐπίφαση δικαιολογία μας δέν στέκει ἀπό τήν στιγμή πού ὁ Θεός τόσο πολύ ἀγάπησε τόν ἄνθρωπο, ὥστε ἔδωσε τόν μονογενῆ Του Υἱό νά σταυρωθεῖ γιά μᾶς, γιά νά μήν χάνεται κανείς πού θά πιστεύει σ΄ Αὐτόν καί θά ζῆ σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του.

Ὅ,τι πολυτιμότερο εἶχε ὁ Θεός μᾶς τό ἔδωσε μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του καί Θεοῦ μας, πού ἔπαθε γιά μᾶς ὡς ἄνθρωπος, σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε ὡς Θεός, συναναστήσας τήν ἀνθρώπινη φύση, γιά νά μᾶς ἀναμορφώσει στό ἀρχαῖο κάλλος πού εἴχαμε πρίν τήν παρακοή.

Ἄν εἶχε, κατά τόν Ἅγιο Ἰσαάκ τόν Σῦρο, κάτι πολυτιμότερο ἀπό τόν μονογενῆ Υἱό Του καί ἐκεῖνο θά μᾶς τό ἔδινε γιά νά ξαναβοῦμε τήν ζωή καί τήν δόξα στήν ὁποία κληθήκαμε νά μετάσχουμε, ἀλλά ὁ Θεός δέν εἶχέ τι πολυτιμότερο γιά νά μᾶς δώσει.


Δημιουργεῖ ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσίν Του. Ἡ τέλεια καί ἀπαράλλακτη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Υἱός Του, κατ΄ εἰκόνα τοῦ Ὁποίου δημιουργήθηκε ὁ ἄνθρωπος.

Ἀφοῦ προγνωρίζει ὁ Πανυπεράγαθος Θεός ὅτι ὁ ἄνθρωπος θά καταχραστεῖ ἑκουσίως τήν ἐλευθερία Του καί θά πέσει, δέν τόν ἄφησε ἀβοήθητο.

Τόν τίμησε ἐξαιρετικά μέ τό νά τόν πλάσει κατ΄ εἰκόνα Του, τόν ἔβαλε στόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς καί τοῦ ὑποσχέθηκε ἀθανασία ζωῆς μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.

Ἀλλά ἀφοῦ παρήκουσε Τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ πού τόν δημιούργησε, καί ὑποτάχθηκε στήν ἀπάτη τοῦ ὄφεως καί νεκρώθηκε μέ τά δικά του παραπτώματα, τόν ἐξόρισε μέσα στήν δικαιοκρισία του ὁ Θεός ἀπό τόν Παράδεισο στόν κόσμο αὐτό, καί τόν ἀπέστρεψε στήν γῆ ἀπό τήν ὁποία ἐλήφθη, οἰκονομώντας ταυτόχρονα τήν σωτηρία του μέ τήν παλιγγενεσία πού συνετελέσθη ἀπό τόν Χριστόν τόν Θεόν μας.

Διότι δέν ἀπεστράφη ἀμετάκλητα τό πλάσμα Του πού δημιούργησε ὁ ἀγαθός Θεός, οὔτε λησμόνησε τό ἔργον τῶν χειρῶν Του, ἀλλά τό ἐπισκέφθηκε πολυτρόπως κατά τήν εὐσπλαχνία τοῦ ἐλέους Του.

Ἐξαπέστειλε προφῆτες, ἐποίησε δυνάμεις διά τῶν Ἁγίων Του πού Τόν εὐαρέστησαν σέ κάθε γενιά, μᾶς μίλησε μέ τό στόμα τῶν δούλων Του τῶν Προφητῶν, προκαταγγέλοντάς μας τήν μέλλουσα σωτηρία μας.

Μᾶς ἔδωσε τόν νόμο σέ βοήθεια καί Ἀγγέλους ὡς φύλακες.

Ὅταν δέ ἦλθε τό πλήρωμα τῶν καιρῶν μᾶς μίλησε μέ Αὐτόν τόν Ἴδιον τόν Υἱόν Του, δι΄ οὗ ἐποίησε τούς αἰῶνες.

Ἔστειλε τόν Υἱό Του, πού προσέλαβε τήν σάρκα μας καί λογική ψυχή καί ἔγινε ὁμοούσιος μέ μᾶς κατά τήν ἀνθρωπότητα χωρίς τήν ἁμαρτία.

Θέωσε τήν σάρκα καί τήν ψυχή καί μᾶς ἔδωσε τήν δυνατότητα μέ τήν Ἀνάστασή Του ἐκ νεκρῶν νά μετάσχουμε καί πάλι τῆς ζωῆς καί τῆς δόξης ἐκείνης πού ἔχει καί Αὐτός ἀειδίως πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι, ἀφοῦ συνανέστησε τόν Ἀδάμ.


Δυνάμει, μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα, ἐμβολιαζόμαστε στό Ἀναστημένο καί Θεωμένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, παίρνουμε τά ἐφόδια γιά δεχτοῦμε τίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ.

Μετέχοντας τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων μετέχουμε τῆς Θείας φύσεως (τῆς ἀκτίστου Χάριτος), κατά τόν Ἀποστολο Παῦλο, γενόμενοι κοινωνοί Θείας Φύσεως.

Γινόμαστε κοινωνοί τοῦ ἀκτίστου Φωτός καί τῆς ἀθάνατης καί αἰώνιας δόξης τοῦ Θεοῦ καί πάλι, ἐκείνης τῆς δόξης πού θέλησε ὁ Θεός ἐξ ἀρχῆς νά μᾶς ἀνακοινώσει καί νά μᾶς κάνει μετόχους.

Ὅπως στήν ἀρχή στήν εὐμένειά Του καί στήν ἄπειρη ἀγάπη Του θέλησε νά ἀνακοινώσει τήν μακαριότητά του καί νά κάνει κι ἄλλους εὐτυχεῖς μετόχους στή δόξα Του, ἔτσι καί πάλι ἀναδεικνύει τίς ἄπειρες τελειότητές Του μέσα ἀπό τά Ἅγια Μυστήρια αὐτή τήν φορά. Κι αὐτές οἱ ἄπειρες τελειότητες, οἱ ἄκτιστες ἐνέργειές Του ἀποκαλύπτονται μέσα στά δημιουργήματά Του, ἀλλά κατ΄ ἐξοχήν σ΄ ἐκείνους πού Τόν ἀγάπησαν σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε νά μήν ζοῦν ἐκεῖνοι πλέον, ἀλλά νά ζῆ ἐν αὐτοῖς ὁ Χριστός, στούς Ἁγίους ὅπως μᾶς φανέρωσε ὁ Μέγας Παῦλος.


Ἅγιος Μέγας Βασίλειος θεολογεῖ καί διδάσκει τά ἑξῆς ἀναφερόμενος στήν κατ’ εἰκόνα δημιουργίαν τοῦ ἀνθρώπου:

«Υἱοῦ μέν καί Πατρός πᾶσα ἀνάγκη τήν αὐτήν εἶναι μορφήν, θεοπρεπῶς δῆλον ὅτι τῆς μορφῆς νοουμένης, οὐκ ἐν σχήματι σωματικῷ, ἀλλ’ ἐν ἰδιώματι τῆς Θεότητος.

Ἄκουε καί σύ ὁ ἐκ τῆς νέας κατατομῆς, ὁ τόν Ἰουδαϊσμόν πρεσβεύων ἐν Χριστιανισμοῦ προσποιήσει.

Τίνι λέγει «κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν»;

Τίνι ἄλλῳ γε, ἤ τῷ ἀπαυγάσματι τῆς δόξης, καί χαρακτῆρι τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, ὅς ἐστιν εἰκών τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου;

Τῇ ἰδίᾳ τοίνυν εἰκόνι, τῆ ζώση, τῇ εἰπούσῃ «ἐγώ καί ὁ πατήρ ἕν ἐσμέν» καί «ὁ ἑωρακώς ἐμέ ἑώρακε τόν πατέρα», ταύτῃ λέγει ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν».

Μέ ἄλλους λόγους ὁ Μ. Βασίλειος, ἀναφερόμενος καί στό Φιλιπ., 2, 5-11

συσχετίζει τήν κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ κατασκευήν τοῦ ἀνθρώπου

πρός τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὡς εἰκόνα αὐτοῦ (πρό τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως).

Τοῦτο ἐκφράζεται σαφέστερα στόν κατά Εὐνομίου λόγον Β΄ § 16 τοῦ Μ. Βασιλείου, ὅπου λέγονται τά ἀκόλουθα:

«Νοεῖν δέ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, οὐ κατά τάς τεχνιτάς ταύτας ὕστερον ἀπεργασθεῖσαν πρός τό ἀρχέτυπον, ἀλλά συνυπάρχουσαν καί παρυφεστηκυίαν τῷ πρωτοτύπῳ ὑποστήσαντι, τό εἶναι τό ἀρχέτυπον, οὖσαν, οὐκ ἐκτυπωθεῖσαν διά μιμήσεως, ὥσπερ ἐν σφραγίδί τινι τῆς ὅλης φύσεως τοῦ Πατρός ἐναποσημανθείσης τῶ Υἱῷ».

Ὅλα αὐτά ἄν τά συνοψίσουμε σημαίνουν ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ τελεία Αὐτοῦ εἰκών καί τό ἀπαύγασμα τῆς Θείας δόξης, ἔλαβε διά τῆς Θείας ἐνσαρκώσεως μορφήν καί σχῆμα ἀνθρώπου (Φιλιπ. 2, 7), ἀκριβῶς διότι ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καί διότι τοῦτο ἀμαυρώθηκε μέ τήν παράβαση τῶν Πρωτοπλάστων.

Ἔτσι νοεῖται ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ κατά πάντα τελεία εἰκών Αὐτοῦ, πού ἔχει ὡς σκοπόν τήν ἀποκατάστασιν τοῦ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ τῆς ἀνθρωπίνης ὑποστάσεως.


Πῶς, λοιπόν, ὁ Μέγας Βασίλειος ὑπολαμβάνει τό ὅτι ὁ Ἀδάμ δημιουργήθηκε κατ’ εἰκόνα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, πρίν σαρκωθεῖ ὁ Χριστός μας;

Πῶς ἐξηγεῖ τό «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν;»

Κατ’ εἰκόνα τίνος;

Τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας!

Θεολογεῖ ὁ Μέγας Φωστήρ τῆς Καισαρείας!

Ἡ Παναγία Τριάς, ἑπομένως, δημιουργεῖ τόν ἀνθρωπον, ὅπως ἀποκαλύπτει ἡ Ἁγία Γραφή, ὅταν εἶπεν ὁ Θεός, ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν, πρίν σαρκωθεῖ ὁ Υἱός.

Καλεῖται ὁ Ἀδάμ κατά τήν στιγμήν τῆς δημιουργίας ἀπό τόν Τριαδικόν Θεόν νά ὁμοιάσει πρός τόν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν,

πού θά σαρκωθεῖ μελλοντικά ἐν χρόνῳ

ἐκ τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας.

Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός μας εἶναι «εἰκών τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου» καί ἀπεκάλυψεν ἡμῖν τό πλήρωμα τῆς Θεότητος σωματικῶς (Κολ. 2, 9, πρβλ. καί Ἰω. 1, 9).


Τά αὐτά διδάσκει καί ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος:

«Ἐν τοῖς πρόσθεν χρόνοις ἐλέγετο μέν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ γεγονέναι τόν ἄνθρωπον, οὐκ ἐδείκνυτο δέ. Ἔτι γάρ ἀόρατος ἦν ὁ Λόγος, οὗ κατ’ εἰκόνα ὁ ἄνθρωπος ἐγεγόνει. Διά τοῦτο δή καί τήν ὁμοίωσιν ῥαδίως ἀπέβαλεν. Ὁπότε δέ σάρξ ἐγένετο ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τ’ ἀμφότερα ἐπεκύρωσε. Καί γάρ καί τήν εἰκόνα ἔδειξεν ἀληθῶς, αὐτός τοῦτο γενόμενος, ὅπερ ἦν ἡ εἰκών αὐτοῦ, καί τήν ὁμοίωσιν βεβαίως κατέστησεν, συνεξομοιώσας τόν ἄνθρωπον τῷ ἀοράτῳ Θεῷ».21

Μ. Βασίλειος, ὅπως καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καί ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος καί ὁ Μέγας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἀντιλαμβάνονται τήν στενή σχέση μεταξύ τῆς κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου και τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρό καί μετά τήν Θείαν ἐνσάρκωσίν Του, ὡς εἰκόνος τοῦ ἀοράτου Θεοῦ.

«Ἡ ἀπαράλλακτος εἰκών τοῦ Πατρός, ὁ συμφυής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, γενόμενος ἄνθρωπος, ἔδειξε καί τήν εἰκόνα καί τό πρωτότυπον καί καθ’ ἥν εἰκόνα ὁ Ἀδάμ εἰς ἀνθρώπου φύσιν διεμορφώθη.»22

Ἀλλά καί τήν ὁδόν καί τήν ἀλήθειαν τῆς κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ μακαρίας ζωῆς παντός ἀνθρώπου, διψῶντος τήν σωτηρίαν.
--------------------------------------
19 Chois de sermons et discours de Mgr Philarete, A. Serpinet, Pariw, 1866, p. 3-4.
20 ὅ. π. pp. 8-9
21 Ἁγίου Εἰρηναίου, Κατά αἱρέσεων, 5, 16, 2, ΒΕΠΕΣ 5, 166,11-17
22 Μ. Φωτίου, PG 101, 260

Ἡ δύναμη τοῦ λόγου. Ἡ άγαθή γῆ.


Ἔλεγε ὁ Ἅγιος γέροντας Ἱερώνυμος στόν ἀδελφό του:

-Ἐσύ, ὅλο τό φοῦρνο σου σκέφτεσαι, τό κέρδος τῆς ἐπιχείρησής σου καί πῶς νά ἐξασφαλίσεις οἰκονομικά τήν οἰκογένειά σου!

-Δέν καταλαβαίνεις αὐτά πού λέμε...

-Δέν ἔχεις νοῦν καί χρόνον γιά τά πνευματικά...

Ὁ ἴδιος ὁ ἀδελφός του, ὅταν κοιμήθηκε ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, ἐπανελάμβανε μέ πόνο ψυχῆς τά λόγια τοῦ Ὁσίου καί μέ μεγάλο παράπονο, γιατί ὅπως ἔλεγε, ἐμεῖς τότε μόνο γιά τά βιωτικά τρέχαμε καί δίναμε τίς δυνάμεις μας, δέν εἴχαμε καταλάβει καί μέ τί ἄνθρωπο εἴχαμε νά κάνουμε καί ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι λίγος καί ὀφείλουμε νά τόν ἐκμεταλλευόμαστε, νά κάνουμε περισσότερο προσευχή, νά λέμε πνευματικά, νά ἀκοῦμε τά κηρύγματα στήν Ἐκκλησία, νά προσπαθοῦμε νά διορθωνόμαστε καί ὅλο καλύτεροι νά γινόμαστε!

-Τήν ἄλλην φοράν πού θά ἔλθεις, θέλω νά μοῦ πεῖς, ὅτι προόδευσες στήν προσευχή, ὅτι μελέτησες περισσότερο τούς λόγους τῶν ἁγίων μας,

ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς τῆς Αἴγινας!

-Δέν λέει καί ὁ Δαυίδ, ἐμέλετησα ἐν τῷ νόμῳ σου μέρα καί νύχτα!


Image result for κοντογλου σκιτσα

-Ἐγώ, ἀπό μικρός, ὅλο τά πνευματικά ἤθελα, τήν προσευχή καί τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά ἀκούω καί νά διορθώνομαι, ὅλο καλύτερος νά γίνομαι!

-Οἱ πατριώτες μου, στό Γκέλβερι, ἕναν λόγον ἤκουαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί ἀμέσως τόν ἔβαναν σέ ἐφαρμογή!

-Ἦσαν ἐπιμελεῖς στά πνευματικά.

-Δεινόν ἡ ραθυμία, μεγάλο πρᾶγμα ἡ ἐπιμέλεια!



Εἶναι πέρα γιά πέρα ἀλήθεια ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός μας, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά μας! Ἀμα τό μυαλό μας εἶναι συνέχεια στίς κοσμικές ἀναζητήσεις, στίς ἀτέλειωτες μέριμνες καί στίς βιωτικές φροντίδες, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά μας. Ἐκεῖ κολλάει! Τότε εἶναι ἀπρόθυμη νά ἀκούσει, νά κατανοήσει καί πολύ περισσότερο, βέβαια, νά ἐφαρμόσει τά κηρυσσόμενα. Ἀνάλογα μάλιστα μέ τήν ψυχική κατάστασταση πού ἔχουμε, δεχόμαστε ἤ δέν δεχόμαστε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ! Βιαζόμαστε νά φύγουμε ἀπό τήν Ἐκκλησία, νά ἐπιστρέψουμε στίς κοσμικές μας μέριμνες καί στήν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν μας...

Κατ’ ἐξοχήν, ὅμως, ὀφείλουν οἱ πνευματικοί νά ὁμιλοῦν, νά κατευθύνουν, νά ἐξηγοῦν τά τῶν Ἁγίων Γραφῶν! 

Ὑπάρχει μάλιστα καί Κανόνας, πού ἐπιτιμᾶ τούς Ἱερεῖς, πού δέν κηρύσσουν, δέν κοπιάζουν νά ἐξηγήσουν τά τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα μάλιστα στίς συνάξεις κατά τίς ἡμέρες τοῦ Σαββάτου καί τῆς Κυριακῆς!

Ὁ Μέγας Παῦλος, πολλές φορές παρέτεινε τόν λόγο καί τό κήρυγμα μέχρι ἀργά καί τίς πρῶτες πρωινές ὧρες. Μάλιστα κάποτε ἕναν νέο τόν πῆρε ὁ ὕπνος καί ἔπεσε ἀπό τήν μάνδρα, ὅπου ἦταν ἀνεβασμένος, γιά νά ἀκούει, μιά καί τό σπίτι ἦταν γεμᾶτο, ἐκεῖ ὅπου μίλαγε ὁ Παῦλος! Ἔγινε θλίψη ἀνάμεσα στούς ἀδελφούς, γιατί ὁ νέος πέθανε...

Ὁ Ἀπόστολος, ὅμως, παρακάλεσε τόν Θεό καί θαυματουργικά μέ θερμή προσευχή ἐπανέφερε τόν νέο στή ζωή καί παρακλήθηκαν πολύ οἱ ἀδελφοί καί μέχρι τήν ἄλλη μέρα παρέμειναν ἐκεῖ καί ἄκουγαν τόν μεγάλο κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου Παῦλο!

Ὁ λόγος εἶναι ἱκανός νά ἀναστήσει ψυχές, νά παρηγορήσει, νά παρακινήσει σέ μετάνοια, σέ προσευχή, σέ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, σέ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν!

Γιατί πῶς θά πιστέψουν οἱ ἄνθρωποι, ἄν δέν ἀκούσουν, πῶς θά ἀκούσουν, ἄν δέν τούς κηρυχθεῖ καί πῶς θά τούς κηρυχθεῖ, ἄν δέν τούς ἀποσταλεῖ;

Ὁ λόγος ἀπευθύνεται κατευθεῖαν στήν καρδιά, ἐκεῖ ὅπου ὁ καθένας δίνει μάχη νά σταθεῖ, πολεμῶντας μέ τούς λογισμούς, τίς σκέψεις καί τίς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ! Ἐνισχύει τήν πίστη, ἀναπτερώνει τήν ἐλπίδα, ἐξηγεῖ τά δυσνόητα, ἀναπαύει τήν κουρασμένη καί διψασμένη ψυχή, ὅταν εἶναι πληροφορητικός, δηλ. ἀποτέλεσμα καί καρπός ἀγωνιώσης καί ἀγωνιζόμενης γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας ψυχῆς!

ΑΝΤΙΔΡΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ


Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας
  Διδάκτωρ Βυζαντινής Ιστορίας
Η πρόσφατη απόφαση κάποιων κληρικών μας να προβούν στη διακοπή της μνημόνευσης των οικείων επισκόπων τους αποτελεί σημαντική εξέλιξη, που ευχόμαστε να επιφέρει ευρύτερες θετικές εξελίξεις στο μέτωπο ενάντια στην προελαύνουσα εδώ και χρόνια παναίρεση του Οικουμενισμού. Και επειδή πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν την απόφαση αυτή είτε ως πράξη φανατισμού και πρόκλησης σχίσματος (στη χειρότερη περίπτωση), είτε ως βιαστική κίνηση (στην καλύτερη), ας δούμε χωρίς παρωπίδες και υπεκφυγές για ποιους λόγους κανένας από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς δεν ευσταθεί.

       Είναι βεβαίως γνωστό ότι ο Οικουμενισμός κλιμακώνει τα τελευταία χρόνια την επίθεσή του απέναντι στους όλο και λιγότερους εναπομείναντες υπερασπιστές της Ορθοδοξίας. Και είναι επίσης φανερό ότι με την πάροδο του χρόνου δεν μιλάμε απλώς για την οργανωμένη απόπειρα ισοπεδωτικής δογματικής «ενοποίησης» του λεγόμενου χριστιανικού κόσμου, μέσω ενός ιδιόμορφου δια-χριστιανικού συγκρητισμού, αλλά για κάτι ενταγμένο σε μία ακόμη ευρύτερη διαδικασία: εκείνη ενός γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει.
       Αυτό το θρησκευτικό - πνευματικό «παιχνίδι» μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με βασικό συνένοχο εννοείται το ίδιο το Φανάρι (θυμηθείτε την πορεία από τον Μελέτιο Μεταξάκη ως τον Αθηναγόρα και από τον Δημήτριο ως τον σημερινό πατριάρχη), επ’ εσχάτων όμως των χρόνων και την Ελλαδική Εκκλησία (είτε με τους εναγκαλισμούς του Αρχιεπισκόπου Αθηνών με τον Πάπα στη Λέσβο και αλλού, είτε με τη μόνιμη εκπροσώπηση στην παρωδία του - αυτοφερόμενου ως - Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, είτε με τους συναγελασμούς ιεραρχών μας σε διαθρησκειακές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους). Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται αναφανδόν και οι πρόσφατες εξελίξεις, όλα όσα δηλαδή προηγήθηκαν, αλλά και ακολούθησαν τη ληστρική και ψευδορθόδοξη σύνοδο της Κρήτης. Έχει ήδη χυθεί πολύ μελάνι προς επίρρωσιν του τελευταίου χαρακτηρισμού, αν και νομίζω πως θα αρκούσαν δύο μόνο επισημάνσεις για να τον δικαιώσουν: αφ’ ενός ο δογματικός κατήφορος (με την υπερψήφιση αιρετικών διδασκαλιών, όπως η αναγνώριση του όρου «Εκκλησίες» στα πλανεμένα παραμάγαζα της δυτικής απάτης) και αφ’ ετέρου η κανονική εκτροπή (με τον πρωτοφανή - και αντικείμενο σε κάθε έννοια συνοδικού κανόνα - τρόπο διεξαγωγής των ψηφοφοριών και λήψης των αποφάσεων). Γνωστή και η απουσία των 2/3 του ορθόδοξου κόσμου (Ρώσων, Βουλγάρων και Γεωργιανών), την οποία φυσικά επεχείρησαν να σπιλώσουν οι εγκάθετοι του Οικουμενισμού, αποδίδοντάς την αποκλειστικά σε λόγους εγωισμού ή σε πολιτικά παιχνίδια και αποσιωπώντας (ή υποτιμώντας τεχνηέντως) τα δεδομένα πνευματικά και δογματικά αίτια.
      Όλα αυτά συνιστούν τρομακτικά αδιανόητες εξελίξεις που είναι ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε από πολύ καιρό να επιφέρουν διακοπή της μνημόνευσης του εμφανώς αιρετικού Βαρθολομαίου από τους επισκόπους μας (κατά την προηγηθείσα εμπειρία της διακοπής μνημόνευσης του μασώνου και οικουμενιστή Αθηναγόρα από τις αγιορείτικες μονές και από ομάδα ελλαδικών μητροπολιτών πριν από 50 περίπου χρόνια). Τουλάχιστον από όσους επισκόπους (λέγεται ότι) διατηρούν ακόμη ορθόδοξο φρόνημα. Αντ’ αυτού, εδώ και χρόνια βλέπουμε μόνο κείμενα και λεκτικούς λεονταρισμούς, αλλά ουδέν έτερον (ως προς την ουσία). Και επειδή αυτή η ανυπαρξία συνεχίστηκε και μετά την κρητική ψευτοσύνοδο, ήταν φανερό ότι η αντίδραση δεν θα αργούσε να έρθει, έστω και από τον λεγόμενο κατώτερο κλήρο.
     Φυσικά, απαντώντας σε όσους (καλοπροαίρετα, γιατί υπάρχουν και τέτοιοι) θα αποκαλούσαν την κίνηση των πρόσφατων «αποτειχίσεων» ως βιαστική, αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που θα είχε πράγματι μία πιο συντονισμένη αντίδραση, στην οποία θα μετείχαν οι αγιορείτικες μονές και κάποιοι μητροπολίτες. Και είναι σίγουρο πως αυτό το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι οι κληρικοί που τώρα αντέδρασαν. Μια όμως που το Όρος εμφανίζεται διχασμένο (δυστυχώς το οικουμενιστικό πνεύμα έχει εισχωρήσει σε βάθος και εκεί) και κανείς άλλος δεν τολμά, είναι φανερό πως η αντίδραση που τελικά υπήρξε και αναπόφευκτη ήταν, αλλά και απολύτως επιβεβλημένη.
     Το βασικό που οφείλουμε να αναλογιστούμε είναι πως μία τέτοια στάση πατάει απολύτως πάνω στους Ιερούς Κανόνες και όχι μόνο δικαιώνεται, αλλά και επιβάλλεται από αυτούς. Εξάλλου είναι απολύτως βέβαιο πως κανείς από τους «αποτειχισθέντες» δεν λειτούργησε εν βρασμώ και ελαφρά τη καρδία, καθώς προηγήθηκε επί μακρόν τεράστια επίδειξη αναμονής και υπομονής εκ μέρους τους, απέναντι στις συνεχείς απόπειρες φίμωσής τους, που εκπορεύθηκαν και πάλι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και επιβλήθηκαν από ορισμένους σκληροπυρηνικούς «καθεστωτικούς» επισκόπους πάνω σε κάποιους ιερείς που είχαν ορθόδοξο πατερικό φρόνημα.
     Η άκρως φασίζουσα βέβαια αυτή απόπειρα φίμωσης των αντιφρονούντων δεν είναι τωρινό μόνο γεγονός, αλλά πάγια τακτική. Θυμίζω ότι και προ ετών, όταν είχε και πάλι επιχειρηθεί (με Σύνοδο στην Κύπρο) ένα αποφασιστικό βήμα στον δρόμο προς την Ψευδοένωση με τις (δήθεν) Εκκλησίες της Δύσης, βήμα που είχε αποτραπεί τότε χάρη στον ξεσηκωμό των πιστών βάσει του περίφημου κειμένου της «Ομολογίας Πίστεως», ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, με επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, κατηγορούσε με βαριές εκφράσεις την προσυπογραφή της από αρχιερείς, ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς της Εκκλησίας της Ελλάδας, κατήγγελλε την «Ομολογία» ότι εξαπατά και οδηγεί σε Σχίσμα και καλούσε την Ιεραρχία να καταδικάσει το κείμενο και τους κληρικούς που το υπέγραψαν επιβάλλοντας ποινές, «αναλογιζόμενη τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή ή και η υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών»! Σχεδόν ταυτόχρονα άλλη επιστολή του επίσης γνωστού οικουμενιστή μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα προς όλους τους ελλαδικούς αρχιερείς, τους έθετε με αυστηρό και ψυχολογικά εκβιαστικό ύφος  «προ των ευθυνών τους», επειδή επέτρεπαν την κριτική στα συντελούμενα στον χώρο του Οικουμενισμού, και τους καλούσε ουσιαστικά να πατάξουν τους αντιφρονούντες!
     Ίδια υπήρξε και τώρα η συμπεριφορά του Φαναρίου (ή και ακόμη χειρότερη, δεδομένης της έτι μεγαλύτερης αποθράσυνσης των οικουμενιστών στο ενδιάμεσο διάστημα). Ως συνέπεια αυτής (αλλά βασικά και του παρομοίου φρονήματος κάποιων ελλαδικών επισκόπων), τρομακτικές πιέσεις ασκήθηκαν σε ανθρώπους, όπως ο π. Θεόδωρος Ζήσης, ώστε να σταματήσουν να μιλούν δημόσια εναντίον του Οικουμενισμού, και άλλοι, όπως ο π. Νικόλαος Μανώλης, υποβλήθηκαν σε πρωτοφανή… καψώνια (άσκηση ψυχολογικής βίας μέσω επιστολών και απειλών, μεταθέσεις σε άλλη ενορία κλπ), προκειμένου να εξαναγκαστούν σε σιωπή. Το παράξενο λοιπόν δεν είναι ότι έφτασαν στο σημείο να αντιδράσουν τώρα, επιλέγοντας (κάποιοι εξ αυτών) για σημειολογικούς προφανώς λόγους την Κυριακή της Ορθοδοξίας για την επίσημη ανακοίνωση αυτής της αντίδρασης. Το παράξενο μάλλον είναι ότι δεν ακολουθήθηκαν από περισσότερους, την ώρα που πανελλαδικά η κατάσταση 8 περίπου μήνες μετά την (αυτοφερόμενη ως) Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δείχνει τόσο θλιβερή, με το πλέον ακραίο οικουμενιστικό πνεύμα να κινεί πια μείζον μέρος της εκκλησιαστικής μας ιεραρχίας.
     Ίσως όμως το ερώτημα γιατί δεν προέβησαν σε παρόμοιες αντιδράσεις όσοι πριν από ένα χρόνο διετράνωναν (σε διάφορες ορθόδοξες συνάξεις και συσκέψεις κληρικών και μοναχών, αλλά και από άλλα βήματα) ότι η υπομονή που επιδεικνύεται έναντι της κλιμάκωσης των οικουμενιστικών κινήσεων δεν είναι απεριόριστη και ότι η ψευδοσύνοδος της Κρήτης θα αποτελούσε θρυαλλίδα αποφασιστικών εξελίξεων, να είναι και ρητορικό. Τόσο ρητορικό, όση απόσταση υπάρχει ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις. Ούτως ή άλλως το να περάσει κανείς τον Ρουβίκωνα δεν είναι ποτέ κάτι απλό. Και η γενναιότητα και η αποφασιστικότητα είναι πάντοτε χαρακτηριστικά των λίγων. Πολύ λίγοι πάντοτε κρατούν τις Θερμοπύλες, ελάχιστοι είναι πάντα αυτοί που βγαίνουν μπροστάρηδες στις πολύ κρίσιμες στιγμές. Το θέμα είναι τι γίνεται στη συνέχεια.
     Εμείς λοιπόν δεν λέμε ότι κακώς βγήκαν αυτοί οι ελάχιστοι μπροστά. Δεδομένων της όλης κατάστασης αφ’ ενός και του γνωστού αταλάντευτου ορθόδοξου φρονήματός τους αφ’ ετέρου, ήταν μάλλον αναπόφευκτο. Απλά ευχόμαστε να μη μείνουν μόνοι και το παράδειγμά τους (που τώρα δείχνει μεμονωμένα και σποραδικά ηρωική ένδειξη αυτοθυσίας) να βρει μιμητές σε ολοένα και περισσότερους κληρικούς της πατρίδας μας (μακάρι δε και σε κάποιους επισκόπους, που θα βρουν επιτέλους το κουράγιο να ελέγξουν σθεναρά τον οικουμενικό πατριάρχη για τις κακοδοξίες και τον συνεχή νεοεποχίτικό του κατήφορο). Αφού η επόμενη μέρα της ψευδοσυνόδου της Κρήτης δεν υπήρξε άμεσα η απαρχή συνταρακτικών εξελίξεων (πλην της ηρωικής τότε ανακοίνωσης μιας ομάδας αγιορειτών πατέρων), που θα σφυγμομετρούσαν και θα διαμόρφωναν σε όλο της το δυνατό εύρος την ορθόδοξη αντίσταση απέναντι στη λαίλαπα της οικουμενιστικής παναίρεσης, ίσως αυτό να γίνει επιτέλους τώρα. Ευχόμαστε η γενναία στάση τους - δεδομένων και των εκδικητικών διώξεων που υφίστανται τόσο εκείνοι οι αγιορείτες, όσο και κάποιοι από τους νυν αντιδρώντες κληρικούς - να βρει πλείστους μιμητές, να εμπνεύσει και να αφυπνίσει. Και βέβαια, επειδή δύο φορές χρησιμοποιήσαμε πριν το ρήμα «ευχόμαστε», ξεκαθαρίζουμε διαρρήδην ότι δεν θεωρούμε τη συνέχεια ως ζήτημα απλών…ευχών. Οφείλουμε αντίθετα όλοι μας να σταθούμε ενεργά και αποφασιστικά δίπλα στους αγωνιστές της ορθόδοξης πίστης μας, λόγοις και έργοις. Και αυτό ακριβώς θα πράξουμε…