Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35) - ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ

Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον www.egolpion.com 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012

Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον www.egolpion.com 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012

Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35)



William Adolphe Bouguereau (1825-1905) Tête_d'Etude l'Oiseau (1867)
Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου 
 (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35)
π. Ιωήλ Κωνστάνταρος
Κόνιτσα
Email: ioil.konitsa@gmail.com

           Ηκατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Ό,τι κι αν έκανε, η λύση δεν φαινόταν να έρχεται από πουθενά. Δεν έμενε λοιπόν παρά να πέσει στα πόδια του Κυρίου και να τον παρακαλέσει να λυπηθεί και αυτόν και την οικογένειά του. Αυτό και έγινε. Και η ελπίδα δεν πήγε χαμένη. Ο Κύριος συγκινήθηκε και του χάρισε ολόκληρο το χρέος.
Μέχρις εδώ θα λέγαμε ότι τα πράγματα εξελίσσονται φυσιολογικά.
            Η μεγάλη τραγικότητα όμως αρχίζει από εδώ και κάτω, που ο ίδιος, ο ελεύθερος πλέον οφειλέτης, αρνείται το αυτονόητο. Αρνείται δηλ. να πράξει το ίδιο σε ένα σύνδουλό του, που του χρωστούσε ελάχιστο ποσό σε σχέση με το δικό του υπέρογκο χρέος.
            Αποτέλεσμα τώρα της στάσεώς του αυτής; Ό,τι πιο φυσιολογικό. Οι σύνδουλοί του να καταγγείλουν την απαράδεκτη διαγωγή του στον Κύριο, και έτσι να δοκιμάσει την δικαιοσύνη Του, να κλειστεί στη φυλακή και να παραδοθεί στα βασανιστήρια.
            Ευαγγελική περικοπή που γεννά όντως συναισθήματα συμπαθείας αλλά και οργής. Σκέψεις συγχωρήσεως αλλά και δικαίας ανταποδόσεως.
            Αλλά αυτό που κυρίως προξενεί εντύπωση είναι η συμπλεγματική συμπεριφορά του δούλου προς το σύνδουλό του.
            Εάν θελήσουμε να κατεβούμε για λίγο στο επίπεδο της διαστροφής του, θα δούμε όχι απλώς  ότι ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος, δυστυχώς, σε κάθε εποχή, αλλά και ότι, παραδόξως, όσο περισσότερες ευεργεσίες δέχεται τόσο και εν πολλοίς σκληραίνει το τσόφλι του εγωισμού του.
            Προς Θεού, αιτία δεν είναι βεβαίως οι ευλογίες, και μάλιστα η αγάπη του Θεού, αλλά η εκ των πραγμάτων φανέρωση της κακίας του και το κόμπλεξ της αδύναμης, έως τότε καταστάσεώς του.
            Πόσο, αλήθεια, αποκρουστικοί καταντούν οι τύποι αυτοί μέσα στην κοινωνία μας. Γλοιώδεις μέχρι αηδίας στους προϊσταμένους τους, κέρβεροι και τυραννικοί στους υφισταμένους τους, και μέχρι χτες συναδέλφους τους.
            Φαίνεται λοιπόν να είναι σωστός ο λόγος ενός σοφού και ψημένου στην κοινωνία ανθρώπου, που τόνιζε: “Εάν θέλεις να ζυγίσεις πραγματικά την καρδιά του φίλου σου, αυτό δεν θα γίνει τόσο στην θλίψη του και στην αδυναμία του, όσο στο όταν θα λάβει στα χέρια του χρήμα και εξουσία!”. Και πραγματικά, αν ρίξουμε μια ματιά, τόσο στις ιστορικές προσωπικότητες, όσο και στους απλοϊκούς ανθρώπους του λαού, θα δούμε ότι αυτή η κατάσταση της σκληρότητας μπροστά στον πόνο του συνανθρώπου, του συναδέλφου και αλλοίμονο, τουσυναδελφού,αποτελεί ένα φοβερό καρκίνωμα που ξεπερνά τόπους και χρόνους, κουλτούρες και θρησκείες.
            Εκεί δε, που η κατάσταση αγγίζει τα όρια της φρίκης και τις ευαίσθητες ψυχές τις οδηγεί στη σκληρή απογοήτευση, είναι, όταν αυτή η συμπεριφορά κάνει την εμφάνισή της σε χώρους όπου κατά τεκμήριον θα έπρεπε να πνέει το δροσιστικό αεράκι της αδελφοσύνης και της αγάπης, λόγω των κοινών αγώνων, των κοινών βασάνων, και κυρίως, των κοινών, ψυχικών, αδυναμιών.
           Όταν μάλιστα ο πρώην υπερχρεωμένος, εμφανίζεται τώρα με το μανδύα της νομιμότητας και απαιτεί από τον σύνδουλο την άψογη συμπεριφορά και την άμεση εξόφληση του χρέους, τότε κάνουμε λόγο περί ισχυροτάτου δαιμονίου και για πρόσωπο άκρως επικίνδυνο, έστω και αν βρίσκεται σε θέση “κλειδί”. Κυρίως τότε ο τύπος αυτός γίνεται περισσότερο επικίνδυνος. Αυτό δείχνουν τα ίδια τα γεγονότα.
           Και η αγανάκτηση κορυφώνεται όταν, οι μέχρι πριν σύνδουλοι, ανακαλύπτουν ότι η όλη ποταπή συμπεριφορά του πρώην συναδέλφου, τώρα καλύπτεται με την κρούστα του νομικισμού και το προσωπείο του ηθικισμού (για το καλό, βεβαίως, της κοινωνίας...).
            Α, βέβαια, το “κοινωνικό” αυτό καμουφλάζ γίνεται απαραίτητο για να καλυφθούν δύο κυρίως πράγματα. Πρώτα, ο πρώην υλικός ξεπεσμός και δεύτερον, ο αποκρουστικός ηθικός ξεπεσμός των ανθρώπων, των οικογενειών και των εθνών...
            Μπορεί, φερ' ειπείν, να έχεις αιματοκυλίσει ολόκληρο τον κόσμο και να χρωστάς “ων ουκ έστιν αριθμός” λόγω του βαρβαρισμού και των εγκλημάτων σου. Και αντί να έχεις τουλάχιστον το κεφάλι σκυμμένο, και να είσαι σιωπών, απαιτείς τώρα από ένα μικρό έθνος να ξεχρεώσει και το τελευταίο ευρώ, που δήθεν σου χρωστά.
            Προκύπτει όμως τώρα το εξής ερώτημα. Ο πρώην ομότροπος αδελφός και σύνδουλος, θα μπορούσε άραγε να χαρίσει το δάνειο; Ή ήταν εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να ενεργήσει όπως ενήργησε; Όχι μόνο θα μπορούσε, αλλά είχε και την δυνατότητα και, θα λέγαμε, την ηθική υποχρέωση, να καταστεί ο ίδιος το μέσον και το πρόσωπο, ώστε ο Κύριος να συγκινηθεί και να εξαλείψει το χρέος και των άλλων αδελφών (ή κρατών). Όμως, εάν γινόταν αυτό, εάν αναδείκνυε αυτή την ευλογία, πώς θα μπορούσε στη συνέχεια να χαίρεται την κτηνωδία και τον σαδισμό που έκρυβε στο ζωολογικό κήπο της καρδιάς του;
            Και αυτό είναι περισσότερο από βέβαιο, όταν συνειδητοποιήσει κανείς πως, τελικώς, το υλικό χρέος, όσο μεγάλο σε όγκο κι αν είναι, όταν το ρίξουμε στο καμίνι της αγάπης, εξαφανίζεται αμέσως.
            Βεβαίως, ορισμένοι, αντί να ρίξουν στο καμίνι της αγάπης τα υλικά ή ηθικά χρέη, τελικώς επιλέγουν να αποτεφρώσουν τους ίδιους τους αδελφούς τους στους φούρνους του μίσους και της οικονομικής νομοθεσίας. Να τους βασανίζουν στα στρατόπεδα εγκλεισμού του οικονομικού αποκλεισμού ή άλλως, των ευρωπαϊκών ταμείων, ξεπλένοντας τελικώς τα δικά τους χρέη με το σαπούνι από τις σάρκες των αδελφών τους...
            Χρέος λοιπόν, και αγάπη.  Δάνειο και δανειζόμενοι. Συγχωρητικότητα και σκληροκαρδία...
            Ένα άλλο επίσης σημείο πολύ βασικό που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε εκ μέρους του Κυρίου (του Θεού), είναι ότι δεν εξετάζει εάν δικαίως ή αδίκως ο οφειλέτης έφτασε στο κατάντημα της πτωχεύσεως. Μπορεί βεβαίως ο ταλαίπωρος να εργάστηκε σωστά, αλλά οι συγκυρίες να τον έριξαν έξω. Μπορεί όμως και από καθαρά δική του υπαιτιότητα και απροσεξία να έφτασε στο φοβερό κατάντημα. Και άξια ων έπραξε να απολαμβάνει.
            Σημασία όμως για τον Κύριο δεν έχει τόσο η αιτία της καταστάσεως ή το λάθος στη διαχείρηση.   Σημασία έχει αυτό το ίδιο το πρόσωπο που θλίβεται και ταπεινώνεται.
            Ω, Αγία Αγάπη!  Ω, Θεϊκή Αγάπη που ξεπερνάς κάθε εμπόδιο και κάθε ανθρώπινη αδυναμία.
            Αδελφοί μου, όσο κι αν θελήσουμε να αναλύσουμε αυτή την Αγάπη με την οποία μας καλύπτει και μας σώζει, επιτέλους ο Θεός, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την κατανοήσουμε και, περισσότερο, να την εξαντλήσουμε. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι:
α)Να πιστέψουμε σ' αυτήν την αγάπη του Θεού. Να συνειδητοποιήσουμε δηλ. ότι ο Θεός δεν παύει ποτέ να μας αγαπά και περιμένει την μετάνοιά μας και την ομολογία του χρέους μας.
β)Να αισθανθούμε ότι πράγματι είμαστε χρεωμένοι έναντι του Θεού, αλλά ταυτοχρόνως και έναντι των αδελφών μας (εάν συνειδητοποιήσουμε μόνο το ένα και όχι και το άλλο τότε σημαίνει ότι έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας), και
γ)Να προσέξουμε τη συμπεριφορά μας έναντι των συνδούλων μας (αδελφών μας) τόσο κατά την περίοδο του χρέους (της αμαρτίας), όσο κυρίως και κατά τον χρόνο που αισθανόμαστε την προσέγγιση της Χάριτος μέσω των ιερών Μυστηρίων.
            Το αίμα του Χριστού που πυρακτώνει την καρδιά μας και λευκαίνει την ψυχή μας, δεν μπορεί παρά να λειτουργεί καταπραϋντικά και θεραπευτικά έναντι όλων των ανθρώπων, κυρίως όμως εκείνων που γνωρίζουμε ότι βρίσκονται στα ίδια, και μάλλον σε μικρότερα πάθη από μας.
            Προσέγγιση του Ιησού, κοινωνία Χριστού, άφεση αμαρτιών από τη μια, και σκληρότητα στη συμπεριφορά από την άλλη, αποτελεί σχήμα οξύμωρο που, αν συμβαίνει, τότε οπωσδήποτε κάτι δεν πάει καλά και είναι άμεση ανάγκη να γίνει επανατοποθέτηση της διαθέσεως και ανίχνευση της συνειδήσεως.
            Ώστε, δεν μπορεί μετά απ' αυτά (τη συγχώρεση) να υπάρχει ζήλος ή σκληρότητα; Μετά βεβαιότητος, ζήλος εν επιγνώσει θα πρέπει να υπάρχει, και μάλιστα συνετώς αναπτυσσόμενος. Όσο δε για την σκληρότητα που είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό από το ζήλο των καλών έργων, θα πρέπει και αυτή βεβαίως να υπάρχει, πλην όμως να τη φυλάμε για τον εαυτό μας και ουδέποτε για το “σύνδουλό” μας.
            Έτσι λοιπόν, Χάριτι Θεού, μας προσφέρεται και το αξίωμα της υιοθεσίας, αλλά και καταρτίζεται ο πλατυσμός καρδιάς που χωράει τα ελάχιστα χρέη των αδελφών μας. Αυτή δε η συγχωρητικότητα και η αποστροφή κάθε ματαιοδοξίας και κομπλεξισμού, μας αναδεικνύει ολοκληρωμένες προσωπικότητες και προπαντός γνήσια παιδιά του Θεού, αφού αγαπούμε συγχωρούμε και συν τοις άλλοις παρακαλούμε για την εξάλειψη των βασάνων, των χρεών και των θλίψεων των αδελφών μας.
           Και ας μη λησμονούμε την Ευαγγελική αλήθεια ότι, η αγάπη του Θεού, όταν υπάρχει η συμπάθεια στις αδυναμίες των αδελφών, βιώνεται ως ευλογία και συγχωρητικότητα του ίδιου του Θεού προς εμάς. Αντιθέτως, όταν καλλιεργούνται τα αγκάθια και τα τριβόλια της σκληροκαρδίας, αυτή η ίδια η αγάπη εισπράττεται ως δικαιοσύνη με κάθε αρνητική έκφραση και μάλιστα, αλλοίμονο, στην αιωνιότητα.
Αμήν.


Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com
18   ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2012

Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35) - ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ

Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον www.egolpion.com 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012

Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον www.egolpion.com 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012

Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35)


William Adolphe Bouguereau (1825-1905) Tête_d'Etude l'Oiseau (1867)
Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου 
 (Ματθ., ΙΗ' 23 – 35)
π. Ιωήλ Κωνστάνταρος
Κόνιτσα
Email: ioil.konitsa@gmail.com

           Ηκατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Ό,τι κι αν έκανε, η λύση δεν φαινόταν να έρχεται από πουθενά. Δεν έμενε λοιπόν παρά να πέσει στα πόδια του Κυρίου και να τον παρακαλέσει να λυπηθεί και αυτόν και την οικογένειά του. Αυτό και έγινε. Και η ελπίδα δεν πήγε χαμένη. Ο Κύριος συγκινήθηκε και του χάρισε ολόκληρο το χρέος.
Μέχρις εδώ θα λέγαμε ότι τα πράγματα εξελίσσονται φυσιολογικά.
            Η μεγάλη τραγικότητα όμως αρχίζει από εδώ και κάτω, που ο ίδιος, ο ελεύθερος πλέον οφειλέτης, αρνείται το αυτονόητο. Αρνείται δηλ. να πράξει το ίδιο σε ένα σύνδουλό του, που του χρωστούσε ελάχιστο ποσό σε σχέση με το δικό του υπέρογκο χρέος.
            Αποτέλεσμα τώρα της στάσεώς του αυτής; Ό,τι πιο φυσιολογικό. Οι σύνδουλοί του να καταγγείλουν την απαράδεκτη διαγωγή του στον Κύριο, και έτσι να δοκιμάσει την δικαιοσύνη Του, να κλειστεί στη φυλακή και να παραδοθεί στα βασανιστήρια.
            Ευαγγελική περικοπή που γεννά όντως συναισθήματα συμπαθείας αλλά και οργής. Σκέψεις συγχωρήσεως αλλά και δικαίας ανταποδόσεως.
            Αλλά αυτό που κυρίως προξενεί εντύπωση είναι η συμπλεγματική συμπεριφορά του δούλου προς το σύνδουλό του.
            Εάν θελήσουμε να κατεβούμε για λίγο στο επίπεδο της διαστροφής του, θα δούμε όχι απλώς  ότι ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος, δυστυχώς, σε κάθε εποχή, αλλά και ότι, παραδόξως, όσο περισσότερες ευεργεσίες δέχεται τόσο και εν πολλοίς σκληραίνει το τσόφλι του εγωισμού του.
            Προς Θεού, αιτία δεν είναι βεβαίως οι ευλογίες, και μάλιστα η αγάπη του Θεού, αλλά η εκ των πραγμάτων φανέρωση της κακίας του και το κόμπλεξ της αδύναμης, έως τότε καταστάσεώς του.
            Πόσο, αλήθεια, αποκρουστικοί καταντούν οι τύποι αυτοί μέσα στην κοινωνία μας. Γλοιώδεις μέχρι αηδίας στους προϊσταμένους τους, κέρβεροι και τυραννικοί στους υφισταμένους τους, και μέχρι χτες συναδέλφους τους.
            Φαίνεται λοιπόν να είναι σωστός ο λόγος ενός σοφού και ψημένου στην κοινωνία ανθρώπου, που τόνιζε: “Εάν θέλεις να ζυγίσεις πραγματικά την καρδιά του φίλου σου, αυτό δεν θα γίνει τόσο στην θλίψη του και στην αδυναμία του, όσο στο όταν θα λάβει στα χέρια του χρήμα και εξουσία!”. Και πραγματικά, αν ρίξουμε μια ματιά, τόσο στις ιστορικές προσωπικότητες, όσο και στους απλοϊκούς ανθρώπους του λαού, θα δούμε ότι αυτή η κατάσταση της σκληρότητας μπροστά στον πόνο του συνανθρώπου, του συναδέλφου και αλλοίμονο, τουσυναδελφού,αποτελεί ένα φοβερό καρκίνωμα που ξεπερνά τόπους και χρόνους, κουλτούρες και θρησκείες.
            Εκεί δε, που η κατάσταση αγγίζει τα όρια της φρίκης και τις ευαίσθητες ψυχές τις οδηγεί στη σκληρή απογοήτευση, είναι, όταν αυτή η συμπεριφορά κάνει την εμφάνισή της σε χώρους όπου κατά τεκμήριον θα έπρεπε να πνέει το δροσιστικό αεράκι της αδελφοσύνης και της αγάπης, λόγω των κοινών αγώνων, των κοινών βασάνων, και κυρίως, των κοινών, ψυχικών, αδυναμιών.
           Όταν μάλιστα ο πρώην υπερχρεωμένος, εμφανίζεται τώρα με το μανδύα της νομιμότητας και απαιτεί από τον σύνδουλο την άψογη συμπεριφορά και την άμεση εξόφληση του χρέους, τότε κάνουμε λόγο περί ισχυροτάτου δαιμονίου και για πρόσωπο άκρως επικίνδυνο, έστω και αν βρίσκεται σε θέση “κλειδί”. Κυρίως τότε ο τύπος αυτός γίνεται περισσότερο επικίνδυνος. Αυτό δείχνουν τα ίδια τα γεγονότα.
           Και η αγανάκτηση κορυφώνεται όταν, οι μέχρι πριν σύνδουλοι, ανακαλύπτουν ότι η όλη ποταπή συμπεριφορά του πρώην συναδέλφου, τώρα καλύπτεται με την κρούστα του νομικισμού και το προσωπείο του ηθικισμού (για το καλό, βεβαίως, της κοινωνίας...).
            Α, βέβαια, το “κοινωνικό” αυτό καμουφλάζ γίνεται απαραίτητο για να καλυφθούν δύο κυρίως πράγματα. Πρώτα, ο πρώην υλικός ξεπεσμός και δεύτερον, ο αποκρουστικός ηθικός ξεπεσμός των ανθρώπων, των οικογενειών και των εθνών...
            Μπορεί, φερ' ειπείν, να έχεις αιματοκυλίσει ολόκληρο τον κόσμο και να χρωστάς “ων ουκ έστιν αριθμός” λόγω του βαρβαρισμού και των εγκλημάτων σου. Και αντί να έχεις τουλάχιστον το κεφάλι σκυμμένο, και να είσαι σιωπών, απαιτείς τώρα από ένα μικρό έθνος να ξεχρεώσει και το τελευταίο ευρώ, που δήθεν σου χρωστά.
            Προκύπτει όμως τώρα το εξής ερώτημα. Ο πρώην ομότροπος αδελφός και σύνδουλος, θα μπορούσε άραγε να χαρίσει το δάνειο; Ή ήταν εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να ενεργήσει όπως ενήργησε; Όχι μόνο θα μπορούσε, αλλά είχε και την δυνατότητα και, θα λέγαμε, την ηθική υποχρέωση, να καταστεί ο ίδιος το μέσον και το πρόσωπο, ώστε ο Κύριος να συγκινηθεί και να εξαλείψει το χρέος και των άλλων αδελφών (ή κρατών). Όμως, εάν γινόταν αυτό, εάν αναδείκνυε αυτή την ευλογία, πώς θα μπορούσε στη συνέχεια να χαίρεται την κτηνωδία και τον σαδισμό που έκρυβε στο ζωολογικό κήπο της καρδιάς του;
            Και αυτό είναι περισσότερο από βέβαιο, όταν συνειδητοποιήσει κανείς πως, τελικώς, το υλικό χρέος, όσο μεγάλο σε όγκο κι αν είναι, όταν το ρίξουμε στο καμίνι της αγάπης, εξαφανίζεται αμέσως.
            Βεβαίως, ορισμένοι, αντί να ρίξουν στο καμίνι της αγάπης τα υλικά ή ηθικά χρέη, τελικώς επιλέγουν να αποτεφρώσουν τους ίδιους τους αδελφούς τους στους φούρνους του μίσους και της οικονομικής νομοθεσίας. Να τους βασανίζουν στα στρατόπεδα εγκλεισμού του οικονομικού αποκλεισμού ή άλλως, των ευρωπαϊκών ταμείων, ξεπλένοντας τελικώς τα δικά τους χρέη με το σαπούνι από τις σάρκες των αδελφών τους...
            Χρέος λοιπόν, και αγάπη.  Δάνειο και δανειζόμενοι. Συγχωρητικότητα και σκληροκαρδία...
            Ένα άλλο επίσης σημείο πολύ βασικό που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε εκ μέρους του Κυρίου (του Θεού), είναι ότι δεν εξετάζει εάν δικαίως ή αδίκως ο οφειλέτης έφτασε στο κατάντημα της πτωχεύσεως. Μπορεί βεβαίως ο ταλαίπωρος να εργάστηκε σωστά, αλλά οι συγκυρίες να τον έριξαν έξω. Μπορεί όμως και από καθαρά δική του υπαιτιότητα και απροσεξία να έφτασε στο φοβερό κατάντημα. Και άξια ων έπραξε να απολαμβάνει.
            Σημασία όμως για τον Κύριο δεν έχει τόσο η αιτία της καταστάσεως ή το λάθος στη διαχείρηση.   Σημασία έχει αυτό το ίδιο το πρόσωπο που θλίβεται και ταπεινώνεται.
            Ω, Αγία Αγάπη!  Ω, Θεϊκή Αγάπη που ξεπερνάς κάθε εμπόδιο και κάθε ανθρώπινη αδυναμία.
            Αδελφοί μου, όσο κι αν θελήσουμε να αναλύσουμε αυτή την Αγάπη με την οποία μας καλύπτει και μας σώζει, επιτέλους ο Θεός, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την κατανοήσουμε και, περισσότερο, να την εξαντλήσουμε. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι:
α)Να πιστέψουμε σ' αυτήν την αγάπη του Θεού. Να συνειδητοποιήσουμε δηλ. ότι ο Θεός δεν παύει ποτέ να μας αγαπά και περιμένει την μετάνοιά μας και την ομολογία του χρέους μας.
β)Να αισθανθούμε ότι πράγματι είμαστε χρεωμένοι έναντι του Θεού, αλλά ταυτοχρόνως και έναντι των αδελφών μας (εάν συνειδητοποιήσουμε μόνο το ένα και όχι και το άλλο τότε σημαίνει ότι έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας), και
γ)Να προσέξουμε τη συμπεριφορά μας έναντι των συνδούλων μας (αδελφών μας) τόσο κατά την περίοδο του χρέους (της αμαρτίας), όσο κυρίως και κατά τον χρόνο που αισθανόμαστε την προσέγγιση της Χάριτος μέσω των ιερών Μυστηρίων.
            Το αίμα του Χριστού που πυρακτώνει την καρδιά μας και λευκαίνει την ψυχή μας, δεν μπορεί παρά να λειτουργεί καταπραϋντικά και θεραπευτικά έναντι όλων των ανθρώπων, κυρίως όμως εκείνων που γνωρίζουμε ότι βρίσκονται στα ίδια, και μάλλον σε μικρότερα πάθη από μας.
            Προσέγγιση του Ιησού, κοινωνία Χριστού, άφεση αμαρτιών από τη μια, και σκληρότητα στη συμπεριφορά από την άλλη, αποτελεί σχήμα οξύμωρο που, αν συμβαίνει, τότε οπωσδήποτε κάτι δεν πάει καλά και είναι άμεση ανάγκη να γίνει επανατοποθέτηση της διαθέσεως και ανίχνευση της συνειδήσεως.
            Ώστε, δεν μπορεί μετά απ' αυτά (τη συγχώρεση) να υπάρχει ζήλος ή σκληρότητα; Μετά βεβαιότητος, ζήλος εν επιγνώσει θα πρέπει να υπάρχει, και μάλιστα συνετώς αναπτυσσόμενος. Όσο δε για την σκληρότητα που είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό από το ζήλο των καλών έργων, θα πρέπει και αυτή βεβαίως να υπάρχει, πλην όμως να τη φυλάμε για τον εαυτό μας και ουδέποτε για το “σύνδουλό” μας.
            Έτσι λοιπόν, Χάριτι Θεού, μας προσφέρεται και το αξίωμα της υιοθεσίας, αλλά και καταρτίζεται ο πλατυσμός καρδιάς που χωράει τα ελάχιστα χρέη των αδελφών μας. Αυτή δε η συγχωρητικότητα και η αποστροφή κάθε ματαιοδοξίας και κομπλεξισμού, μας αναδεικνύει ολοκληρωμένες προσωπικότητες και προπαντός γνήσια παιδιά του Θεού, αφού αγαπούμε συγχωρούμε και συν τοις άλλοις παρακαλούμε για την εξάλειψη των βασάνων, των χρεών και των θλίψεων των αδελφών μας.
           Και ας μη λησμονούμε την Ευαγγελική αλήθεια ότι, η αγάπη του Θεού, όταν υπάρχει η συμπάθεια στις αδυναμίες των αδελφών, βιώνεται ως ευλογία και συγχωρητικότητα του ίδιου του Θεού προς εμάς. Αντιθέτως, όταν καλλιεργούνται τα αγκάθια και τα τριβόλια της σκληροκαρδίας, αυτή η ίδια η αγάπη εισπράττεται ως δικαιοσύνη με κάθε αρνητική έκφραση και μάλιστα, αλλοίμονο, στην αιωνιότητα.
Αμήν.


Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com
18   ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2012


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Μθ. 19,16-26) ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ



Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Μθ. 19,16-26)


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ
ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
(Μθ. 19,16-26)
[Κυριακή ΙB' Ματθαίου]
Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

   Πλησίασε κάποτε ένας νέος άνθρωπος (κάτω των 40 ετών5) τον Ιησού και τον ρώτησε: «Αγαθέ διδάσκαλε, τι καλό να κάνω για ν’ αποκτήσω αιώνια ζωή;» Ο Ιησούς του είπε: «Γιατί με ονομάζεις αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός! Αν θέλεις πάντως να μπεις στη ζωή, τήρησε τις εντολές». «Ποιες;», του λέει εκείνος. Κι ο Ιησούς είπε: «Το να μη σκοτώσεις, μη μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα και τη μητέρα σου και αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτόν σου». «Όλα αυτά τα τηρώ από πολύ μικρός», του λέει ο νεαρός. Σε τι ακόμα υστερώ;» Ο Ιησούς τού απάντησε: «Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς. Κι έλα να με ακολουθήσεις». Μόλις άκουσε την απάντηση ο νεαρός, έφυγε λυπημένος, γιατί είχε πολλά κτήματα. Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Αλήθεια σας λέγω, ότι δύσκολα θα μπει πλούσιος άνθρωπος στη βασιλεία των ουρανών. Πάλι σας λέγω, ότι είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας (ιουδαϊκή παροιμία που δηλώνει το αδύνατον5) παρά να μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού». Όταν τ’ άκουσαν οι μαθητές του, ένιωσαν μεγάλη κατάπληξη κι έλεγαν: «Τότε ποιος μπορεί να σωθεί;» Ο Ιησούς τούς κοίταξε και είπε: «Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους. Για το Θεό όμως όλα είναι δυνατά» (Μθ. 19,16-26/ Μκ. 10,17-31/ Λκ. 18,18-30).
Αυτή η συζήτηση του Ιησού με έναν νέο και πολύ πλούσιο Ιουδαίο διασώζεται και από τους τρείς συνοπτικούς ευαγγελιστές και υπογραμμίζει την ανάγκη: της θυσίας των χριστιανών (καθώς και την ψυχική αποδέσμευση από βιοτικές εξαρτήσεις) και της άρσης του σταυρού τους, ώστε να μοιάσουν με τον Θεάνθρωπο Ιησού που ανέβηκε στο σταυρό για χάρη όλων5,8. Ο συνομιλητής του Ιησού, αν και διαθέτει άφθονα υλικά αγαθά, εν τούτοις δεν φαίνεται ικανοποιημένος από τη ζωή του. Κι αυτό γιατί βιώνει όπως όλοι οι άνθρωποι τις διάφορες δοκιμασίες, τις δικές του ατέλειες και αδυναμίες, των άλλων τις αποδοκιμασίες και κακίες, τις καθημερινές δυσκολίες και αμαρτίες, την υπαρξιακή αγωνία στη σκέψη του επερχόμενου θανάτου. Ποθεί λοιπόν την ανεξάντλητη και μακαρία ζωή και απευθύνει στον Ιησού το καίριο ερώτημα για την ανθρώπινη ύπαρξη: ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕ ΑΓΑΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΩ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ; Ο νέος της παρούσης ευαγγελικής διηγήσεως φαίνεται λοιπόν άνθρωπος καλός και ευγενής, πιστεύει στο Θεό και εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα, πλην όμως μένει στους τύπους και δεν καταλαβαίνει ότι δεν σώζει ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης -ακόμη κι αν έχει μοναδικές θρησκευτικές υποδείξεις, αφού η Π.Δ. είναι παιδαγωγός μόνο και δείχνει το δρόμο προς το πρόσωπο του Κυρίου- αλλά η αγάπη στον Χριστό και στους ανθρώπους, και όχι οι καλές μας πράξεις ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ. Εσφαλμένη πεποίθηση του νεαρού κτηματία είναι ότι σώζεται κανείς ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ και όχι τόσο από την αγάπη του Θεού, ο οποίος χορηγεί τη σωτηρία ως δώρο. Γι’ αυτό και ρωτά τον Κύριο: «ΤΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΚΑΝΩ για να αποκτήσω την αιώνια ζωή;» Είναι εγκλωβισμένος ως εκ τούτου στον εαυτόν του, αφού βλέπει ακόμα και τη λύτρωσή του ως δικό του έργο και όχι δωρεά του Θεού8.   
Υπάρχει όμως Θεός και αιώνια ζωή, ώστε να προσανατολιστεί ο άνθρωπος προς αυτόν, να βρει το νόημα της ζωής, και να λυτρωθεί; ΝΑΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ! Και εκτός από την καρδιακή και άμεση προσέγγιση του Θεού μέσω της Θείας Κοινωνίας και της προσευχής, που βιώνουν οι πιστοί όλων των αιώνων, για την ύπαρξη του Θεού συνηγορούν αρκετές λογικές ενδείξεις, που απο-καλύπτουν την παρουσία Του, μέσω: (α) της φύσεως (“κάθε σπίτι χρειάζεται κάποιον δημιουργό. Αλλά εκείνος που δημιούργησε τα πάντα είναι ο Θεός”, Εβρ. 3,4), (β) της ιστορίας (η θρησκεία έχει την ίδια ηλικία με την ανθρωπότητα, δεν υπήρξε στην ιστορία δηλαδή άθρησκος λαός), (γ) της συνείδησης (γραπτός καρδιακός νόμος), (δ) των 300 περίπου προφητειών της Π.Δ. που επαληθεύτηκαν στην Κ.Δ., (ε) των ολόσωμων λειψάνων πολλών αγίων που μυροβλίζουν και θαυματουργεί ο Θεός δι’ αυτών, (στ) του αγιασμού, του αντίδωρου και της Θείας Μετάληψης που δεν αλλοιώνονται στο χρόνο, (ζ) των ‘απείρων’ καταγεγραμμένων θαυμάτων των αγίων στην ιστορία, (η) του ακτίστου φωτός που βίωσαν οι άγιοι σε διαφορετικά χρονικά πλαίσια, όταν μάλιστα χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους περιγράφουν τις ίδιες πνευματικές εμπειρίες, (θ) του μαρτυρικού θανάτου των αγίων αποστόλων και μαθητών του Χριστού, αφού συναντήθηκαν με τον αναστημένο Ιησού, κ.λπ.     
Ο Χριστός δεν απαντά αμέσως στο πολύ σημαντικό αυτό ερώτημα του πλουσίου νεανίσκου. Με τα λόγια Του θέλει όμως να του πει το εξής: ‘Γιατί με ονομάζεις αγαθό, αφού δεν πιστεύεις ότι είμαι ο Θεός; Αν δεν με αναγνωρίζεις ως Θεό, πάψε να με ονομάζεις αγαθό, αφού αγαθός και αναμάρτητος και τέλειος είναι μόνο ο Θεός’. Η Καινή Διαθήκη είναι άλλωστε πλήρης αποδείξεων περί της Θεότητας του Ιησού, που ένας απροκατάληπτος ερευνητής, αλλά φυσικά και ο πιστός, διαπιστώνει άμεσα: Ο απόστολος Θωμάς λ.χ., βλέποντας τον αναστάντα Ιησού, αναφωνεί: “ΕΙΣΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ”. Ο Χριστός τότε δεν αρνείται ότι είναι Θεός, αλλά το επιβεβαιώνει κιόλας, αφού του λέει: “Πείστηκες επειδή με είδες με τα μάτια σου. Μακάριοι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να μ’ έχουν δει” (Ιω. 20,28-29). Ακόμη, ο απόστολος Παύλος γράφει: Η χάρη του Θεού μάς καθοδηγεί να ζήσουμε με σωφροσύνη και δικαιοσύνη, “περιμένοντας την μακαριότητα που ελπίζουμε, δηλαδή την εμφάνιση της δόξας ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ, ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” (Τίτ. 2,11-13). Και στους Φιλιππησίους, ο απόστολος των εθνών, γράφει: “Να υπάρχει μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα που είχε ο Ιησούς Χριστός, Ο ΟΠΟΙΟΣ, ΑΝ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΘΕΟΣ, δεν θεώρησε ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ αποτέλεσμα αρπαγής, αλλά τα απαρνήθηκε όλα και πήρε μορφή δούλου, έγινε άνθρωπος… υπακούοντας μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού” (2,5-8)2.
Στη συνέχεια ο Ιησούς απαρίθμησε στον νεαρό και πλούσιο θρησκευόμενο τις σημαντικότερες εντολές του Δεκαλόγου, που οδηγούν στις σωστές σχέσεις με το Θεό και τους ανθρώπους, τοποθετώντας ως πρώτη το «ΟΥ ΦΟΝΕΥΣΕΙΣ». Είναι ανάγκη να γνωρίζουμε ότι ψυχικό φόνο διαπράττει κανείς και με την αντιπάθεια, το μίσος και την κακία και όχι μόνο με τον σωματικό φόνο. Αμέσως μετά το φόνο απαρίθμησε ο Χριστός ΤΗΝ ΜΟΙΧΕΙΑ. Γιατί; Διότι ο μεν φόνος είναι σωματικός θάνατος, αλλά και η μοιχεία είναι πνευματικός θάνατος. Γι’ αυτό και ο γάμος σε δύο μόνο περιπτώσεις λύεται κατά τον Χριστό: Με τον θάνατο, οπότε με φυσικό τρόπο λύεται, και με την μοιχεία, που είναι εκούσια καταστροφή της αγάπης και διάλυση της σχέσης με τον Θεό. Ακόμη, το «ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ» είναι πολύ σημαντική εντολή του Θεού, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη όσο και στη διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Οι γονείς δεν είναι απορρίμματα για να πετιούνται μακριά από την οικογένεια, αλλά συνδημιουργοί του Θεού και εκείνοι στους οποίους χρωστάμε την ίδια μας τη ζωή. Και ως προς το «ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΟΥ», τι έχουμε να πούμε άραγε; Αγαπάμε πράγματι τους άλλους σαν τον εαυτόν μας, ή αγαπάμε μόνο και αποκλειστικά τον εαυτόν μας; Και αν τους αγαπάμε, ίσως τους αγαπάμε μόνο μέχρι εκεί που θίγεται λίγο το προσωπικό μας συμφέρον. Τότε τους εγκαταλείπουμε. Ή, αν δεν τους εγκαταλείπουμε, τις περισσότερες φορές κλεινόμαστε στο ατομικό μας κάστρο -όπως και τα σαλιγκάρια που κρύβονται στο καβούκι τους- με τις μικροχαρές και εγωισμούς μας και αφήνουμε πολλούς άλλους έξω7.  
Ο πλούσιος επιχειρηματίας της ευαγγελικής περικοπής γνωστοποιεί στη συνέχεια στον Ιησού πως τις εντολές του Νόμου τις τήρησε εκ νεότητός του (από 12 ετών). Προφανώς όμως δεν ένοιωθε αλλαγή στη ζωή του, διότι είχε ένα μεγάλο μειονέκτημα: ΗΤΑΝ ΥΠΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑ ΥΛΙΚΑ ΑΓΑΘΑ, τον κυρίευε το χρήμα. Και χρησιμοποιούσε τη θρησκευτικότητά του ΣΑΝ ΑΛΛΟΘΙ για την έλλειψη εσωτερικής ζωής και ελευθερίας, την αδυνατότητα αληθινής σχέσης με το Θεό και τους συνανθρώπους του (βλ. και άρθρο του Ιωάννη Κορναράκη: Ο νεανίσκος με τα πολλά κτήματα αλλά χωρίς νήψη, από paterikakeimena. blogspot.gr). Στο μεγαλύτερο μέρος μάλιστα της ψυχής του νεαρού επιχειρηματία ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΕ Η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ, η οποία, και σύμφωνα με τον γάλλο ποιητή Πιρόν, είναι το χειρότερο είδος μυωπίας10. Ο Χριστός είναι εκείνος βέβαια που διδάσκει ότι, ‘όπου είναι ο θησαυρός κάποιου, εκεί θα είναι και η καρδιά του’ (Μθ. 6,21). Αν ο θησαυρός του είναι ο Τριαδικός Θεός, τότε προσανατολίζεται προς αυτόν και Αυτόν φυσικά λατρεύει. Αν ο θησαυρός του ανθρώπου είναι επίγειος, υλικός και προσωρινός, τότε μένει εγκλωβισμένος στην ύλη και καθώς διαθέτει σπασμένα πνευματικά φτερά αδυνατεί να υψωθεί και να ενωθεί καρδιακά με την ουράνια χαρά του παραδείσου.
Απαιτείται ως εκ τούτου θεραπεία και αποδέσμευση από την ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΣΗ του πλούτου, αλλά και σωστή ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του υπέρ των άλλων. Διότι ο πλούτος δικαιολογείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία μόνο εφόσον ανακουφίζει αναγκεμένους και δαπανάται υπέρ των άλλων. Για τους Πατέρες της Εκκλησίας άλλωστε, όταν δύναται κάποιος να ντύσει τον γυμνό, να θρέψει τον πεινασμένο, να ανακουφίσει τον πτωχό -αλλά και να γλυκάνει τον πόνο κάποιου, να αποτρέψει ένα κακό, να προσφέρει ένα καλό λόγο κ.α.- και δεν το κάνει, του πρέπει τότε η ονομασία «λωποδύτης» και ΤΟΣΟΥΣ ΑΔΙΚΕΙ ΟΣΟΥΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΝΔΡΑΜΕΙ (Μ. Βασιλείου 31,276). Και η ίδια βέβαια η ελεημοσύνη μπορεί να αποβεί άλλοθι της κοινωνικής αδικίας, όπως επισημαίνουν πολλοί εκκλησιαστικοί Πατέρες. Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (4οςαι.) π.χ. λέει: “Ποιο το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με τη εκμετάλλευση και κατόπιν ανακουφίζεις έναν (ή ελάχιστους) με την ελεημοσύνη; ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΩΝ, ΔΕ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΩΝ” (P.G. 46, 445 Α-Β)3.        
Ο Ιησούς τού απάντησε: “Αν θέλεις να γίνεις ΤΕΛΕΙΟΣ, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς (ήτοι, κοντά στο Θεό). ΚΙ ΕΛΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ”. Στην ουσία είναι σαν να του αποκαλύπτει: «Αν με αναγνωρίζεις ως Θεό και επιθυμείς τον αγιασμό σου, ζήσε ΕΚΟΥΣΙΑ ως ακτήμων ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΜΟΥ και ακολούθησε το δρόμο μου, ΔΙΟΤΙ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΜΑΙ Η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙΣ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ!»Για να κερδίσει επομένως ο άνθρωπος τον παράδεισο απαιτείται, εκτός από την προσευχή και τη μυστηριακή ζωή, και η αγωνιστική συμμετοχή του, διότι η ‘βασιλεία του Θεού’ έχει και κοινωνικό και προσωπικό χαρακτήρα. Δεν αναμένεται τελεσίδικα μόνο στο μέλλον, αλλά σχετίζεται άμεσα και με την παρούσα ζωή και την ελάττωση του ανθρωπίνου πόνου3. Άλλωστε, και σύμφωνα με τον Κύριο, “καλύτερο είναι να δίνεις, παρά να παίρνεις” (Πράξ. 20,35). Ο Ιησούς προσέφερε επίσης στο νέο αυτόν -και προσφέρει και σε όλους τους νέους του κόσμου- την μεγαλύτερη ευεργεσία και την ύψιστη τιμή: Να γίνει απόστολός Του, να στραφεί και προς τους άλλους, να αγαπήσει πραγματικά τον κόσμο, να προσφέρει από αυτό που είναι πρώτα και μετά από αυτό που έχει, να ευαγγελιστεί τα έθνη, να μιλήσει σε όλους για τον Χριστό και τη βασιλεία Του. Γιατί δεν μπορεί κάποιος να προσκολληθεί εξίσου καί στον Χριστό καί στον μαμωνά. Έναν από τους δύο κοροϊδεύει, ή βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση. Ο νεαρός όμως έφυγε σκυθρωπός και με κατεβασμένο το κεφάλι, αφού ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και ήταν ΥΠΟΔΟΥΛΩΜΕΝΟΣ σ’ αυτό. Η θρησκευτικότητά του εξυπηρετούσε δηλαδή τους εγωκεντρικούς μηχανισμούς συντήρησής του στη ζωή και δεν σήμαινε κατ’ ουδένα τρόπο την πλήρη αποδοχή του θελήματος του Θεού.   
Τότε βρήκε ευκαιρία ο Θεάνθρωπος και μίλησε για την ζημιά που μπορεί να επιφέρει στον άνθρωπο ο πλούτος -ως ειδωλολατρία, αφού μεταθέτει το υπαρξιακό βάθος στα υλικά ή ψυχικά αγαθά και όχι στο ίδιο το πρόσωπο του Χριστού. Πολλοί δυσανασχέτησαν τότε γιατί, σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής (αλλά και για τον πολύ μεταγενέστερο δυτικό-προτεσταντικό, θρησκευτικό καπιταλισμό), Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΣΗΜΑΔΙ ΕΥΝΟΙΑΣ του Θεού. Ο Χριστός αντιστρέφει όμως τα πράγματα και τα λόγια Του δηλώνουν πως, εκείνος που ΑΓΚΙΣΤΡΩΝΕΤΑΙ στο χρήμα, έχει βρει το θεό του, αλλά όχι τον αληθινό Θεό. Στην πραγματικότητα λατρεύει ΕΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, που δένει τον άνθρωπο στην ύλη και πνίγει την αληθινή χαρά και ελευθερία, αφού υποτάσσει στο ‘έχειν’ και διαστρέφει έτσι το ‘είναι’8, το ίδιο το νόημα της ζωής. Αν ο πλούσιος είναι δηλαδή υπερήφανος και αμάλακτος, αν ζει μόνο για να υλοποιεί ανούσιες και βλαβερές επιθυμίες, αν είναι ανελεήμονας απέναντι σε χήρες και ορφανά και πονεμένους, αν δεν μπορεί να αναπνεύσει τον αέρα της πνευματικής ελευθερίας, αν δεν βρίσκει ποτέ χρόνο για να ασχοληθεί με το Θεό και την καλλιέργεια της ψυχής του, ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΝΕΚΡΟΣ. Αν όμως μεταμεληθεί, και ζήσει με ψυχικό μεγαλείο και ελεήμονα συμπεριφορά, τότε η θύρα της αιώνιας ζωής είναι ανοικτή. Και είναι ανοικτή όχι μόνο στους πλούσιους κάθε εποχής, αλλά και στον καθένα από εμάς που θα θελήσει να βρει τον πραγματικό εαυτό του κοντά στον Θεό και τους ανθρώπους και να σωθεί. Ο χριστιανός εξάλλου που πιστεύει πραγματικά στο Θεό δεν μπορεί να νοιάζεται μόνο για την ‘ψυχούλα’ του, δεν μπορεί να είναι απαθής και μοιρολάτρης, αφού και ο Χριστός ταύτισε τον εαυτόν του με τους πεινασμένους, τους ξένους, τους άρρωστους και τους φυλακισμένους, και τόνισε πως αδιαφορία γι’ αυτούς είναι αδιαφορία για τον ίδιο3.
Στην απορία των μαθητών “και ποιος τότε μπορεί να σωθεί;”, ο Ιησούς απαντά όπως και στην αρχή της διήγησης: Ο Θεός μόνο είναι η πηγή της αγαθότητας και ο προσφέρων την αιώνια ζωή. Όλα είναι στα χέρια του Θεού. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ στους ανθρώπους και η σωτηρία είναι κι αυτή δώρο δικό Του. Η λύτρωση του ανθρώπου δεν είναι δηλαδή αυτοκατάκτηση, δεν εξαρτάται από την αυτάρκεια και αξία μας, την σπουδαιότητά μας και την τελειομανία μας, αλλά από τον δοκιμάσαντα τον σταυρό και το θάνατο για την ημών σωτηρία, παντελεήμονα και ανάργυρο ιατρό ψυχών και σωμάτων, Κύριο Ιησού Χριστό.
“Πλούτος, τιμή και δόξα μονάχα στο Θεό υπάρχουν”, τραγουδά ο Σούμπερτ1. Φοβερό άλλωστε, διδάσκουν αρχαίοι και νέοι φιλόσοφοι ότι είναι, το κακό της πλεονεξίας και το πάθος της πολυτέλειας, όταν τόσοι και τόσοι συνάνθρωποί μας στερούνται ακόμη και του επιούσιου6. Οι φιλάργυροι εξάλλου ζουν όπως ακριβώς φοβούνται ότι θα πεθάνουν, δηλαδή «στην ψάθα». Και είναι τραγικό να βλέπει κανείς «σφόδρα» πλούσιους ανθρώπους να στερούνται από φιλαργυρία και τα απολύτως αναγκαία (έτσι ζούσε λ.χ. ο δούκας Ιωάννης του Μπάκιγχαμ, 17οαιώνα)10, τη στιγμή που θα μπορούσαν να ελεήσουν πολλούς πτωχούς και να προσφέρουν συμπόνια και καλοσύνη, απ’ τα οποία έχει τόση ανάγκη ο κόσμος διαχρονικά. Ωραιότατα ο Μ. Βασίλειος γράφει ότι τα υλικά και κοινωνικά αγαθά, όταν δεν χρησιμοποιούνται υπέρ των άλλων, μοιάζουν με τα πηγάδια εκείνα που μένουν αχρησιμοποίητα και έτσι το νερό τους παύει πλέον να είναι κατάλληλο για πόση (31,276). Και όπως η ακινησία του νερού της Νεκράς Θάλασσας (και άλλοι λόγοι) αφάνισε τη ζωή απ’ αυτήν, έτσι και ΣΤΗΝ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ (ακινησία χρημάτων προς ανακούφιση των άλλων) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΟΥΤΕ ΧΑΡΑ6.   
Τέλος, ζωή χωρίς Θεό, ή γεμάτη από υποκατάστατα του Θεού (δουλεία στη δόξα, το χρήμα, την ηδονή, την ατομική μας αξία), είναι δυστυχισμένη, μαραμένη και πληγωμένη. Όταν ο άνθρωπος ΔΕΝ ΑΠΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ (τη δική του σιγουριά και ασφάλεια) και δεν σηκώνει εκούσια το σταυρό του χάριν του Χριστού, γιατί στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, τη δική του δικαιοσύνη ή στα κοσμικά του αξιώματα4, τότε ανήκει στους «πλουσίους», σε εκείνους που μόνο αρνητικά αναφέρεται η Αγία Γραφή. Υπό την έννοια αυτή «πλούσιος» είναι και ο φτωχός εκείνος που ζει ατομιστικά και αδιαφορεί για τους άλλους γύρω του (βλ. ‘Κυριακοδρόμιο’, εκδ. Άρτος Ζωής, Αθ. 2011, άρθρο του καθηγ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου στην Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου). Ζώντας έτσι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελευθερωθεί από τη φθαρτότητα και θνητότητα και μένει ένα ον σε απομόνωση, υποδουλωμένο στην ιδίαν λογική και τον καταναγκασμό του εγώ του. Ο άνθρωπος τότε θρηνεί καθημερινά (σωματικά και ψυχικά) –κι αυτό εκφράζει το άγχος, η αγωνία μπροστά στο θάνατο και το ανικανοποίητο της καθημερινής ζωής- για τη χαμένη χαρά και ελπίδα του. Και μοιάζει ο θρήνος αυτός με το κλάμα της ερήμου Σαχάρας, όπως ακούγεται σαν θηρίο τραυματισμένο εξαιτίας του στροβιλισμού της άμμου, να συρίζει τις ήσυχες νύχτες όταν ο σιγανός αέρας φυσά. Τότε ο οδηγός του καραβανιού εξηγεί στους ταξιδιώτες ότι η φωνή αυτή είναι «το παράπονο της ερήμου», που θρηνεί το κατάντημά της, αφού κάποτε ήταν ανθισμένο περιβόλι και πράσινος κάμπος1.

    ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ- ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
  1. ΔΙΑΛΕΞΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΟΥ, T. Toth, εκδ. ‘Φως’, Αθ. 1984
  2. ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΣΤΟΥ, Π. Παναγιωτίδη, εκδ. ‘Απολύτρωσις’, Θεσσαλ. 1991
  3. ΘΕΜΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΗΘΙΚΗΣ, κεφ. ‘Το κοινωνικό πρόβλημα’, ΟΕΔΒ, Αθ. 2011
  4. ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΗ, Κων/νου Γρηγοριάδη, τ. Α΄, έκδ. ‘Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος’, Αθ. 2001
  5. ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Σταύρου Φωτίου, Εκδ. ‘Μ. Γρηγόρης’, Αθ. 2000
  6. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Νικολάου Νευράκη, Αθ. 1989
  7. ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Νικ. Σωτηρόπουλου, εκδ. ‘Ο Σταυρός’, Αθ. 1981
  8. ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, Ιω. Καραβιδόπουλου, εκδ. ‘Π. Πουρναρά’, Θεσσαλ. 1988
  9. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ, κεφ. ‘Η Βασιλεία του Θεού…’, ΟΕΔΒ, Αθ. 2011
  10. ΨΙΧΙΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ, Συλλογή Κ. Κούρκουλα, Αθ. 1973
Ιστότοπος για την εικόνα: o-kalos-poimin.blogspot.com

 Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com
25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2012


Read more:http://www.egolpion.com/math_19xoulis.el.aspx#ixzz2Rambaak3

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Α' Κορινθίους ΙΣΤ', 13 – 24 - ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ



ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Α' Κορινθίους ΙΣΤ', 13 – 24



ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α' Κορινθίους ΙΣΤ', 13 – 24
π.ΙωήλΚωνστάνταρος
Κόνιτσα 


            Έχει λεχθεί και είναι βεβαίως αλήθεια ότι η καρδιά του αποστόλου Παύλου, ήταν ένα ηφαίστειο αγάπης. Αγάπης για το Θεό, αλλά και για τους ανθρώπους. Αγάπης που η λάβα της θέρμαινε τα πάντα, μα περισσότερο κάλυπτε τους εν Χριστώ συνεργάτες του.
            Αυτό βλέπουμε και στο κλείσιμο του ΙΣΤ' κεφαλαίου της Α' προς Κορινθίους Επιστολής. Και αυτές ακριβώς οι τελικές προτροπές και οι χαιρετισμοί, συγκινούν τον πιστό που μελετά τα θεόπνευστα αυτά κείμενα.
            Ας προσεγγίσουμε για λίγο την αποστολική αυτή αγάπη που αποτυπώνεται τόσο εναργώς μέσα στο ιερό κείμενο.
            Κατ' αρχήν βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Παύλος σημειώνει στους αποδέκτες της Επιστολής του ότι τους συνεργάτες του, όφειλαν οι πιστοί να τους εκτιμούν και να αναγνωρίζουν την αξία τους. Και ναι μεν στην προκειμένη περίπτωση αναφέρεται τόσο η ευλογημένη οικογένεια του Στεφανά, που τα μέλη της υπήρξαν ο πρώτος καρπός του κηρύγματος στην Αχαΐα, και έδειξαν τόσο ζήλο ώστε αφιέρωσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία των πιστών, αλλά κάνει και ειδική αναφορά και στα αγαπητά πρόσωπα των Φουρτουνάτου και Αχαϊκού. Στα πρόσωπα αυτά που όπως χαρακτηριστικά γράφει, αναπλήρωσαν το κενό της παρουσίας των Κορινθίων. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα. Το ευλογημένο αυτό χριστιανικό ζευγάρι για το οποίο τόσα θαυμαστά έχουν γράψει οι πατέρες και οι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας και που τόσο συνέδραμαν τον Απόστολο των Εθνών. Ήταν οι συνεργάτες που είχαν μετατρέψει το σπίτι τους σε «κατ' οίκον Εκκλησίαν»!
            Επόμενο ήταν λοιπόν, με τέτοιους συνεργάτες ο Απόστολος να συγκινείται και να ευχαριστεί τον Θεό για τα πρόσωπα που βρίσκονταν πάντοτε δίπλα του, αρωγοί στο κήρυγμα των εθνών.
            Σπουδαίο δίδαγμα αυτό για όλους μας αγαπητοί. Δίδαγμα που μας κάνει να συνειδητοποιούμε πως εντελώς μόνοι μας δεν είναι δυνατόν να έχουμε πρόοδο στην εργασία μας και στην αποστολή μας. Πολύ δε περισσότερο όταν αυτή η αποστολή σχετίζεται με την διάδοση του Ευαγγελίου και με έργα αγάπης.
            Πράγματι, εάν δει κανείς προσεκτικότερα τις Επιστολές του Αποστόλου, θα διαπιστώσει πολύ εύκολα ότι κάτω από τις συστάσεις και τους χαρακτηρισμούς των συνεργατών, κρύβεται μεγάλη ταπείνωση, που εκφράζεται με αυτή ακριβώς τη σύσταση και την προβολή των συνεργατών του.
            Είπε κάποιος, βαθύς μελετητής της προσωπικότητας του Παύλου, ότι μέσα από τα κείμενα αυτά, ο Απόστολος, συνειδητά ταπεινώνει τον εαυτό του και υψώνει τους αγαπημένους του συνεργάτες, «τους συνεργούς εν Χριστώ». Και αυτό είναι αλήθεια, διότι χωρίς αυτούς, επόμενο ήταν, να αντιμετώπιζε περισσότερους κόπους και μεγαλύτερους πειρασμούς και ίσως μικρότερη επιτυχία στο αποστολικό του έργο.
            Τουλάχιστον, όσοι βρίσκονται σε τέτοιες θέσεις, μέσα από τα ίδια τα πράγματα διαπιστώνουν του λόγου το αληθές.
            Μπορεί ο άλλος να είναι όντως χαρισματούχος, να διαθέτει ακόμα και ηγετικά προσόντα. Τι να το κάνει όμως εάν αδυνατεί να έχει τη σωστή επικοινωνία με τους άμεσους συνεργάτες του; Τι να κάνω αδελφέ μου τα χαρίσματά σου, όταν δεν γνωρίζεις την «τέχνη της συνεργασίας»; Όταν δηλ. νομίζεις ότι μόνο εσύ είσαι που γνωρίζεις τα πάντα και όλοι οι άλλοι οφείλουν να υποτάσσονται στη δική σου γνώμη;...
            Να υποστηρίξουμε ότι πρόκειται περί προβληματικών προσωπικοτήτων; Δεν το λέμε εμείς, τα ίδια τα πράγματα το αποδεικνύουν. Και βλέπει κανείς πόσα έργα και πόσοι αγώνες θα μπορούσαν να έχουν αίσιον πέρας, αλλά δυστυχώς ανατρέπονται, ακριβώς από την καταραμένη αυτή νοοτροπία και την «ασθένεια» της μη συνεργασίας.
            Να αγγίξουμε τώρα και τον ευαίσθητο τομέα της συνεργασίας και στο χώρο της Εκκλησίας;
            Δυστυχώς, εδώ που θα έπρεπε να υπάρχει η υποδειγματική αυτή αρετή, παντού και πάντοτε, κάποιες φορές, για να φανεί βεβαίως και η ανθρώπινη αδυναμία, τα πράγματα αποδεικνύουν ότι δυστυχώς τα αξιώματα δεν επιτρέπουν πάντοτε να λειτουργεί και η αναγκαία ευαισθησία που εκφράζεται με την απαραίτητη συνεργασία προϊσταμένων και υφισταμένων. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο τραγικά, όταν διαπιστώνεται ότι απουσιάζει η βάση και το επιστέγασμα των αρετών, δηλ. η ταπείνωση και η αγάπη.
            Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, είναι τόσο αποκαλυπτικός και ρεαλιστικός και στην παράγραφο αυτή της πνευματικής ζωής. Η Γ' Καθολική Επιστολή θα πρέπει να μελετηθεί από όλους και με πολλή προσοχή ώστε να βγουν τα ανάλογα διδάγματα και συμπεράσματα.
            Ναι. Ο προϊστάμενος, είτε στην πολιτεία, είτε στον χώρο εργασίας, είτε οπουδήποτε αλλού,  είναι απολύτως αναγκαίο να είναι ελεύθερη προσωπικότητα. Να μην είναι δέσμιος σε συμπλέγματα κατωτερότητας και φυσικά, να μην επηρεάζεται από «την αυλή» (εάν και όπου αυτή, κακώς μεν, υπάρχει). Να προσέχει όσο ο,τιδήποτε άλλο τα «αγκάθια και τριβόλια» αυτά και να χαίρεται όταν αναγνωρίζει πως οι συνεργάτες του διαθέτουν χαρίσματα. Να δοξάζει δε τον Θεό όταν διαπιστώνει σ' αυτούς χαρίσματα που ο ίδιος δεν διαθέτει. Κυρίως δε να φυγαδεύει από την καρδιά του τον κακό δαίμονα της προκαταλήψεως.
            Οίκοθεν δε νοείται ότι και οι συνεργάτες θα πρέπει να βρίσκονται σε καθαρά αποστολικά επίπεδα ήθους, ταπεινώσεως, αγάπης κτλ.
            Οπωσδήποτε τα θεόπνευστα αυτά κείμενα, προβάλλονται από την Εκκλησία μας ως παραδείγματα για να βρουν μιμητές. Και φυσικό είναι σε κάθε εποχή και τόπο να βρίσκονται οι ωραίες ψυχές με αισθήματα αγάπης και ευγένειας που το νιώθουν ως ανάγκη και υποχρέωση να διακονήσουν την Εκκλησία μας. Να διακονήσουν στα έργα ευποιίας και προσφοράς προς τον αδελφό.
            Η προτροπή του Αποστόλου είναι να εκτιμούμε τα πρόσωπα αυτά και να αναγνωρίζουμε την αξία τους, τον πόνο τους, τη θυσία τους και την ανιδιοτελή προσφορά τους.
            Το έργο του Χριστού, φίλοι μου, δεν είναι εύκολο. Γι' αυτό και έχουμε ανάγκη τη συνδρομή ο ένας του άλλου. Δε θα παύσουν βεβαίως να υφίστανται και οι επιλήσμονες... Τούτο όμως δεν έχει καμία απολύτως σημασία.
            Δίπλα στους πρωτοπόρους στο έργο του Χριστού, πάντοτε θα βρίσκονται και αυτοί οι οποίοι δίνουν τη ζωή τους εν υπακοή για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού, έχοντας πάντοτε κατά νου το Δαυϊτικό λόγο: «Διά τους λόγους των χειλέων σου εγώ εφύλαξα οδούς σκληράς...» (Ψαλμ ΙΣΤ΄4).
            Και πάντοτε οι μεγάλοι και γνήσιοι διάδοχοι των Αποστόλων θα σκέπουν και θα καλύπτουν τον πόνο και τις αδυναμίες των συνεργατών τους, αναδεικνύοντας ταυτοχρόνως με χαρά και ενθουσιασμό τα χαρίσματα και την προσφορά τους.
Δε θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι όσο περνά ο καιρός, οι άνθρωποι αισθάνονται ολοένα και περισσότερο σε όλα τα επίπεδα την ανάγκη της όμορφης και ευλογημένης συνεργασίας (αφού, θέλοντας και μη, ούτως ή άλλως η πολυπολιτισμική κοινωνία, είναι πλέον μια πραγματικότητα). Πολύ όμως περισσότερο αυτή την πραγματικότητα, που αποτελεί και Ευαγγελικό τρόπο ζωής, θα πρέπει να την εννοούν οι πιστοί και μάλιστα αυτοί εκ των οποίων εξαρτάται η χάρις της συνεργασίας και της προκοπής του Ευαγγελικού λόγου.
            Αμήν.


Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com
1  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2012


Read more:http://www.egolpion.com/13_math.el.aspx#ixzz2RamFQuDm

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Α' Κορινθίους ΙΣΤ', 13 – 24 - ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ



ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Α' Κορινθίους ΙΣΤ', 13 – 24


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Α' Κορινθίους ΙΣΤ', 13 – 24
π.ΙωήλΚωνστάνταρος
Κόνιτσα 


            Έχει λεχθεί και είναι βεβαίως αλήθεια ότι η καρδιά του αποστόλου Παύλου, ήταν ένα ηφαίστειο αγάπης. Αγάπης για το Θεό, αλλά και για τους ανθρώπους. Αγάπης που η λάβα της θέρμαινε τα πάντα, μα περισσότερο κάλυπτε τους εν Χριστώ συνεργάτες του.
            Αυτό βλέπουμε και στο κλείσιμο του ΙΣΤ' κεφαλαίου της Α' προς Κορινθίους Επιστολής. Και αυτές ακριβώς οι τελικές προτροπές και οι χαιρετισμοί, συγκινούν τον πιστό που μελετά τα θεόπνευστα αυτά κείμενα.
            Ας προσεγγίσουμε για λίγο την αποστολική αυτή αγάπη που αποτυπώνεται τόσο εναργώς μέσα στο ιερό κείμενο.
            Κατ' αρχήν βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Παύλος σημειώνει στους αποδέκτες της Επιστολής του ότι τους συνεργάτες του, όφειλαν οι πιστοί να τους εκτιμούν και να αναγνωρίζουν την αξία τους. Και ναι μεν στην προκειμένη περίπτωση αναφέρεται τόσο η ευλογημένη οικογένεια του Στεφανά, που τα μέλη της υπήρξαν ο πρώτος καρπός του κηρύγματος στην Αχαΐα, και έδειξαν τόσο ζήλο ώστε αφιέρωσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία των πιστών, αλλά κάνει και ειδική αναφορά και στα αγαπητά πρόσωπα των Φουρτουνάτου και Αχαϊκού. Στα πρόσωπα αυτά που όπως χαρακτηριστικά γράφει, αναπλήρωσαν το κενό της παρουσίας των Κορινθίων. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα. Το ευλογημένο αυτό χριστιανικό ζευγάρι για το οποίο τόσα θαυμαστά έχουν γράψει οι πατέρες και οι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας και που τόσο συνέδραμαν τον Απόστολο των Εθνών. Ήταν οι συνεργάτες που είχαν μετατρέψει το σπίτι τους σε «κατ' οίκον Εκκλησίαν»!
            Επόμενο ήταν λοιπόν, με τέτοιους συνεργάτες ο Απόστολος να συγκινείται και να ευχαριστεί τον Θεό για τα πρόσωπα που βρίσκονταν πάντοτε δίπλα του, αρωγοί στο κήρυγμα των εθνών.
            Σπουδαίο δίδαγμα αυτό για όλους μας αγαπητοί. Δίδαγμα που μας κάνει να συνειδητοποιούμε πως εντελώς μόνοι μας δεν είναι δυνατόν να έχουμε πρόοδο στην εργασία μας και στην αποστολή μας. Πολύ δε περισσότερο όταν αυτή η αποστολή σχετίζεται με την διάδοση του Ευαγγελίου και με έργα αγάπης.
            Πράγματι, εάν δει κανείς προσεκτικότερα τις Επιστολές του Αποστόλου, θα διαπιστώσει πολύ εύκολα ότι κάτω από τις συστάσεις και τους χαρακτηρισμούς των συνεργατών, κρύβεται μεγάλη ταπείνωση, που εκφράζεται με αυτή ακριβώς τη σύσταση και την προβολή των συνεργατών του.
            Είπε κάποιος, βαθύς μελετητής της προσωπικότητας του Παύλου, ότι μέσα από τα κείμενα αυτά, ο Απόστολος, συνειδητά ταπεινώνει τον εαυτό του και υψώνει τους αγαπημένους του συνεργάτες, «τους συνεργούς εν Χριστώ». Και αυτό είναι αλήθεια, διότι χωρίς αυτούς, επόμενο ήταν, να αντιμετώπιζε περισσότερους κόπους και μεγαλύτερους πειρασμούς και ίσως μικρότερη επιτυχία στο αποστολικό του έργο.
            Τουλάχιστον, όσοι βρίσκονται σε τέτοιες θέσεις, μέσα από τα ίδια τα πράγματα διαπιστώνουν του λόγου το αληθές.
            Μπορεί ο άλλος να είναι όντως χαρισματούχος, να διαθέτει ακόμα και ηγετικά προσόντα. Τι να το κάνει όμως εάν αδυνατεί να έχει τη σωστή επικοινωνία με τους άμεσους συνεργάτες του; Τι να κάνω αδελφέ μου τα χαρίσματά σου, όταν δεν γνωρίζεις την «τέχνη της συνεργασίας»; Όταν δηλ. νομίζεις ότι μόνο εσύ είσαι που γνωρίζεις τα πάντα και όλοι οι άλλοι οφείλουν να υποτάσσονται στη δική σου γνώμη;...
            Να υποστηρίξουμε ότι πρόκειται περί προβληματικών προσωπικοτήτων; Δεν το λέμε εμείς, τα ίδια τα πράγματα το αποδεικνύουν. Και βλέπει κανείς πόσα έργα και πόσοι αγώνες θα μπορούσαν να έχουν αίσιον πέρας, αλλά δυστυχώς ανατρέπονται, ακριβώς από την καταραμένη αυτή νοοτροπία και την «ασθένεια» της μη συνεργασίας.
            Να αγγίξουμε τώρα και τον ευαίσθητο τομέα της συνεργασίας και στο χώρο της Εκκλησίας;
            Δυστυχώς, εδώ που θα έπρεπε να υπάρχει η υποδειγματική αυτή αρετή, παντού και πάντοτε, κάποιες φορές, για να φανεί βεβαίως και η ανθρώπινη αδυναμία, τα πράγματα αποδεικνύουν ότι δυστυχώς τα αξιώματα δεν επιτρέπουν πάντοτε να λειτουργεί και η αναγκαία ευαισθησία που εκφράζεται με την απαραίτητη συνεργασία προϊσταμένων και υφισταμένων. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο τραγικά, όταν διαπιστώνεται ότι απουσιάζει η βάση και το επιστέγασμα των αρετών, δηλ. η ταπείνωση και η αγάπη.
            Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, είναι τόσο αποκαλυπτικός και ρεαλιστικός και στην παράγραφο αυτή της πνευματικής ζωής. Η Γ' Καθολική Επιστολή θα πρέπει να μελετηθεί από όλους και με πολλή προσοχή ώστε να βγουν τα ανάλογα διδάγματα και συμπεράσματα.
            Ναι. Ο προϊστάμενος, είτε στην πολιτεία, είτε στον χώρο εργασίας, είτε οπουδήποτε αλλού,  είναι απολύτως αναγκαίο να είναι ελεύθερη προσωπικότητα. Να μην είναι δέσμιος σε συμπλέγματα κατωτερότητας και φυσικά, να μην επηρεάζεται από «την αυλή» (εάν και όπου αυτή, κακώς μεν, υπάρχει). Να προσέχει όσο ο,τιδήποτε άλλο τα «αγκάθια και τριβόλια» αυτά και να χαίρεται όταν αναγνωρίζει πως οι συνεργάτες του διαθέτουν χαρίσματα. Να δοξάζει δε τον Θεό όταν διαπιστώνει σ' αυτούς χαρίσματα που ο ίδιος δεν διαθέτει. Κυρίως δε να φυγαδεύει από την καρδιά του τον κακό δαίμονα της προκαταλήψεως.
            Οίκοθεν δε νοείται ότι και οι συνεργάτες θα πρέπει να βρίσκονται σε καθαρά αποστολικά επίπεδα ήθους, ταπεινώσεως, αγάπης κτλ.
            Οπωσδήποτε τα θεόπνευστα αυτά κείμενα, προβάλλονται από την Εκκλησία μας ως παραδείγματα για να βρουν μιμητές. Και φυσικό είναι σε κάθε εποχή και τόπο να βρίσκονται οι ωραίες ψυχές με αισθήματα αγάπης και ευγένειας που το νιώθουν ως ανάγκη και υποχρέωση να διακονήσουν την Εκκλησία μας. Να διακονήσουν στα έργα ευποιίας και προσφοράς προς τον αδελφό.
            Η προτροπή του Αποστόλου είναι να εκτιμούμε τα πρόσωπα αυτά και να αναγνωρίζουμε την αξία τους, τον πόνο τους, τη θυσία τους και την ανιδιοτελή προσφορά τους.
            Το έργο του Χριστού, φίλοι μου, δεν είναι εύκολο. Γι' αυτό και έχουμε ανάγκη τη συνδρομή ο ένας του άλλου. Δε θα παύσουν βεβαίως να υφίστανται και οι επιλήσμονες... Τούτο όμως δεν έχει καμία απολύτως σημασία.
            Δίπλα στους πρωτοπόρους στο έργο του Χριστού, πάντοτε θα βρίσκονται και αυτοί οι οποίοι δίνουν τη ζωή τους εν υπακοή για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού, έχοντας πάντοτε κατά νου το Δαυϊτικό λόγο: «Διά τους λόγους των χειλέων σου εγώ εφύλαξα οδούς σκληράς...» (Ψαλμ ΙΣΤ΄4).
            Και πάντοτε οι μεγάλοι και γνήσιοι διάδοχοι των Αποστόλων θα σκέπουν και θα καλύπτουν τον πόνο και τις αδυναμίες των συνεργατών τους, αναδεικνύοντας ταυτοχρόνως με χαρά και ενθουσιασμό τα χαρίσματα και την προσφορά τους.
Δε θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι όσο περνά ο καιρός, οι άνθρωποι αισθάνονται ολοένα και περισσότερο σε όλα τα επίπεδα την ανάγκη της όμορφης και ευλογημένης συνεργασίας (αφού, θέλοντας και μη, ούτως ή άλλως η πολυπολιτισμική κοινωνία, είναι πλέον μια πραγματικότητα). Πολύ όμως περισσότερο αυτή την πραγματικότητα, που αποτελεί και Ευαγγελικό τρόπο ζωής, θα πρέπει να την εννοούν οι πιστοί και μάλιστα αυτοί εκ των οποίων εξαρτάται η χάρις της συνεργασίας και της προκοπής του Ευαγγελικού λόγου.
            Αμήν.


Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com
1  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2012


Read more:http://www.egolpion.com/13_math.el.aspx#ixzz2RamFQuDm

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ Κυριακής προ της Υψώσεως Γαλάτας ΣΤ' 11 - 18 - ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ



ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ Κυριακής προ της Υψώσεως Γαλάτας ΣΤ' 11 - 18


ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Κυριακής προ της Υψώσεως
Γαλάτας ΣΤ' 11 - 18
Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος
Κόνιτσα
Email: ioil.konitsa@gmail.com
     Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους για την πνευματική μας ζωή είναι και η τυπολατρεία.
Το να προσκολλάται δηλαδή η καρδιά στους τύπους, με αποτέλεσμα να χάνεται ή ακόμη χειρότερα να διαστρεβλώνεται η ουσία της Πίστεως.
Αυτόν το μεγάλο πειρασμό είχαν κατορθώσει να μεταδώσουν στην νεοσύστατη Εκκλησία των Γαλατών, ιουδαϊζοντες ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι κήρυτταν ότι για την σωτηρία ήταν απαραίτητη η τήρηση των τελετουργικών διατάξεων του Νόμου της Παλαιάς Διαθήκης, και προ παντός της περιτομής. Κοντά δε στην πλάνη αυτή, επιχείρησαν με συκοφαντίες και διαβολές να κλονίσουν το αποστολικό κύρος του απ. Παύλου.
Βεβαίως, ο απόστολος των εθνών, περισσότερο από κάθε άλλον γνώριζε τον κίνδυνο αυτόν που διέτρεχαν οι νεοφώτιστοι χριστιανοί. Γι'  αυτό, τόσο προφορικώς, ανασκευάζει τις συκοφαντίες και τις πλάνες κατά την επίσκεψή του στην εκκλησία της Γαλατίας, όσο και με αυτή την επιστολή του, που τους απευθύνει λίγο χρόνο μετά την αφιξή του στην Έφεσο, στα τέλη του 52 μ.Χ., αντιμετωπίζει και ξεκαθαρίζει δυναμικά το όλον θέμα.
Το κλέισιμο της επιστολής του, το οποίο και αποτελεί το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, είναι γεμάτο αγάπη και συγκίνηση.
Ομολογία για την ουσία του Κηρύγματος που είναι ο Σταυρός του Χριστού, αλλά και ένα γενναίο ξεκαθάρισμα όσον αφορά τους ψευδαποστόλους και συνάμα μια πατρική κίνηση, ώστε τα εν Χριστώ τέκνα του να ησυχάσουν και να μην τον κουράζουν πλέον επάνω στο θένα αυτό, αφού, όπως χαρακτηριστικά γράφει, πλημμυρισμένος στην συγκίνηση «τα στίγματα του Κυρίου Ιησού, εν σώματί μου βαστάζω»!
Τύπος λοιπόν και ουσία.
Ένα θέμα που αγγίζει την κάθε εποχή και που χρειάζεται κανείς να σχοινοβατεί, ώστε να αποφύγει το ένα άκρο της τυπολατρείας και του επάρατου φαρισαϊσμού, αλλά και από την άλλη να μη πέσει σ' αυτό που σκοντάπτουν και ξεπέφτουν ορισμένοι, με τη σκέψη ότι κρατούν μόνο την ουσία, αποτέλεσμα του οποίου είναι, τελικώς να χάνουν και αυτή την ίδια την ουσία.
Και ναι μεν σήμερα, δεν τίθεται στον Χριστιανισμό τυπικόν ιουδαϊκών διατάξεων, όμως, μήπως τελικώς το πνεύμα της θεόπνευστης αυτής επιστολής αγγίζει τον χριστιανικό κόσμο, αφού ο κίνδυνος πάντοτε καιροφυλακτεί;
Οπωσδήποτε. Γι' αυτό άλλωστε και η Εκκλησία μας θέτει διαχρονικά το ιερό αυτό κείμενο στη λειτουργική μας ζωή.
Εάν όμως δεν υφίσταται ο κίνδυνος των ιουδαϊκών γενικώς διατάξεων, παραφυλλάει ο πειρασμός να επικεντρώσουμε την προσοχή της συνειδήσεώς μας στα εξωτερικά, με αποτέλεσμα να ξεφύγει μέσα από τα χέρια μας η ουσίας της πίστεως.
Να αναφερθούμε με παραδείγματα στη θέση αυτή;
Πόσοι αλήθεια χριστιανοί νομίζουν ότι εξαντλούν την υποχρέωσή τους με το να ανάψουν ένα κεράκι ή με το να παρακολουθήσουν μια ακολουθία ή να συμμετέχουν σε ένα εκκλησιασμό;
Πόσοι πάλι αναπαύονται στην ιδέα ότι επειδή «κατόρθωσαν» να νηστέψουν την περίοδο που υπάρχει νηστεία, άρα πέτυχαν σπουδαίο κατόρθωμα; Ή ότι έφτασαν σε υψηλά επίπεδα χριστιανικής αρετής;
Και γενικώς, εάν εστιάσουμε την προσοχή μας σε μας τους ίδιους και παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά μας, κάτω από το πρίσμα της θεολογίας που αναπτύσσει το θέμα του ο απ. Παύλος, άνευ αμφιβολίας θα συλλάβουμε τον εαυτό μας, εάν ήδη δεν έχει πέσει, να κινδυνεύει να ξεπέσει στον πειρασμό αυτό. Στον πειρασμό της στατικότητας που καταρρακώνει το ζωντανό Ευαγγελικό πνεύμα.
Είναι πράγματι πολύ άσχημο, ένας πιστός να ξεκινά με ζήλο και ιερό ενθουσιασμό τη χριστιανική του ζωή και να αυξάνει στην ορθόδοξη πνευματικότητα, αλλά να κινδυνεύει να καταντήσει ακόμη και εκτός του Σώματος της Εκκλησίας, λόγω του ότι δυσκολεύεται να διακρίνει τον τύπο από την ουσία. Και η κατάσταση φτάνει σε ακόμη μεγαλύτερη εκτροπή, όταν αυτό που βλέπει ως ουσία, και δια το οποίο δήθεν αγωνίζεται, κατόπιν ο ίδιος το θυσιάζει, αρκεί να μην επιστρέψει εν ταπεινώσει στην αγκαλιά της Εκκλησίας. Δυστυχώς, και στο σημείο αυτό η εκκλησιαστική μας ιστορία, περιλαμβάνει αρκετές μελανές σελίδες... Το δραματικό κεφάλαιο που ονομάζεται «εσωτερικά σχίσματα», εν πολλοίς στο όνομα των τύπων, δημιουργεί μελαγχολία. Επίσης ο ρεαλισμός και η εμπειρία στα θέματα αυτά είναι πολύτιμα κεφάλαια, και μας κάνει, πρέπει να μας κάνει, πολύ προσεκτικούς όταν μάλιστα στο όνομα του τύπου ή της ακρίβειας, βλέπουμε το οδυνηρό κατάντημα του κατακερματισμένου Σώματος, των κομμάτων και των κομματίων και κυρίως την απουσία της ρωμαλέας και αυθεντικής αγιότητας...
Για να μη παρεξηγηθεί όμως ο λόγος μας, είναι ανάγκη να διευκρινίσουμε ότι χρειάζεται μαζί με την ουσία και ο τύπος, αφού αυτός ο τύπος είναι το περίβλημα της ουσίας, και δεν υφίσταται, επιτέλους ουσία, άνευ τους εξωτερικού παράγοντα που ονομάζεται τύπος.
Ο ίδιος ο Αρχηγός της Πίστεώς μας, και στο κεφάλαιο αυτό, κατακρίνοντας τον φαρισαϊσμό, αλλά και δείχνοντάς μας την ουσία της ζωής ,αποτελεί πλέον το πτότυπό μας.
Αυτού τα ίχνη ακουλούθησαν οι απόστολοι και οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Και βεβαίως αυτόν τον τρόπο ζωής, της «μέσης και βασιλικής» οδού, είναι ανάγκη να ακολουθούμε και εμείς οι ίδιοι.
Αυτό ακριβώς το ιερό σύμβολο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, μας αποκαλύπτει αλλά και μας ποδηγετεί στον όμορφο δρόμο που πρέπει να ανκολουθήσουμε.
Δρόμο ουσίας αλλά και ομορφιάς. Δρόμο που μας οδηγεί στην προσωπική σταύρωση των παθών και των ελαττωμάτων που μας ταπεινώνουν, αλλά και σε οδό που μας οδηγεί σε ανακαίνιση που τόσο έχουμε ανάγκη. 
Αυτή δε είναι και η «Καινή Κτίσις», για την οποία κάνει λόγο με έμφαση ο απόστολος των εθνών.
«Καινή Κτίσις» δηλ. νέο κτίσιμο. Γκρέμισμα του παλιού κόσμου της αμαρτίας, αλλά ταυτοχρόνως και κτίσιμο εν Χριστώ, ώστε ο πιστός να είναι «οικοδμή Χριστού».
Όταν γίνεται αυτό, τότε ο άνθρωπος χωρίς δυσκολία ζει την ουσία της πίστεως, αλλά και δεν υποτιμά τους ευλογημένους τύπους τους οποίους χρησιμοποίησαν και οι άγιοι, υποβοηθώντας τη σωτηρία του ανθρώπου.
Αμήν.

Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolρion.com
8   ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2012


Read more:http://www.egolpion.com/005FA83A.el.aspx#ixzz2Ralsiw00